حمایت 80 کشور از صدام حقیقت دارد؟ -  روایت تحلیل گران مؤسسه بروکینگز و 4 روزنامه  غربی را ببینید
سرویس فرهنگ و هنر - خراسان : با درنظر گرفتن تمام روابط ریز و درشت، 80 کشور دنیا در جنگ تحمیلی هشت‌ساله، علیه ایران، پشت سر صدام ایستاده بودند؛ جنگی که درست 41 سال قبل، در 31 شهریور 1359، با چراغ سبز آمریکایی‌ها و حمایت گسترده غرب آغاز شد.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از خبرآنلاین -  این در حالی بود که ما حتی در واردات جزئی ترین ابزارها، مانند سیم خاردار هم با مشکلات عدیده و جدی روبه رو بودیم. در آن زمان، اعتراضات گسترده جمهوری اسلامی ایران، تقریباً نادیده گرفته شد؛ اما اسنادی که بعدها انتشار یافت، نشان داد که مردم ما، طی هشت‎سال، در مقابل ارتشی که به نیابت از 80کشور دربرابر آن‎ها ایستاده بود، با حداقل امکانات جنگیدند و پیروز از میدان خارج شدند.مطالعه روی اسنادی که طی دو دهه گذشته انتشار یافته است، باعث کشف روابط و اطلاعات حیرت آوری می شود. بعثی ها، تقریباً در تمام زمینه های نظامی، تحت حمایت گسترده شرق و غرب قرار داشتند؛ آن‎ها می توانستند از ماهواره های اطلاعاتی آمریکا، تجهیزات نظامی شوروی و فناوری های پیشرفته سلاح های نامتعارف که توسط کشورهای اروپایی در اختیارشان قرار می گرفت، استفاده کنند و علاوه بر این، دلارهای نفتی شیخ نشین های حاشیه خلیج فارس نیز، برای حمایت از جنایت های صدام به کار گرفته می شد. با همین کمک های گسترده بود که صدام به‎تدریج چنان از نظر تسلیحاتی فربه شد که بعد از خاتمه جنگ با ایران، به فاصله کوتاهی، به کویت لشکر کشید و همان ها که از او حمایت می کردند، گرفتار جنون توسعه طلبی اش شدند. آن چه در پی می‎آید، تمام آن چه را که باید درباره این ارتباطات و کمک ها باشد، دربرنمی گیرد؛ اما می تواند نشانی از حمایت عجیب بین المللی از صدام برای آغاز و ادامه یک جنگ کاملاً نابرابر علیه مردم ایران باشد.

هیچ کس جای آمریکا را پُر نمی کند!

اسنادی که در سال 2019م توسط «سیا» منتشر شد، نشان داد که تقریباً هیچ کشوری در قاره اروپا و حتی آمریکا، نسبت به صدام بی تفاوت نبوده است؛ بر اساس این گزارش ها، اتریش بیش از 200 عراده توپ 155 میلی‏متری در اختیار عراق قرار داده بود؛ بلژیک مسئولیت ساخت پایگاه های نظامی صدام را برعهده داشت؛ برزیل به بعثی ها خودروهای زرهی و موشک انداز می فروخت و دانمارک، واسطه انتقال تجهیزات نظامی به بغداد بود؛ اما هیچ کدام از این کشورها، جای آمریکا را پر نمی کردند.«بروس ریدل» دستیار ارشد مطالعات سیاست خارجی درمؤسسه «بروکینگز»،درماه مه سال 2013، مقاله ای با عنوان «درس هایی از نخستین جنگ آمریکا با ایران» نوشت و با وجود رویکردهای ضدایرانی اش، به بازگویی برخی از حقایق پرداخت: «در دهه 1980، رئیس جمهور رونالد ریگان به نفع بغداد، در جنگ ایران و عراق دخالت کرد. ایالات متحده، اواخر این دهه، درگیر جنگی از پیش‎اعلام‎نشده با ایران، در هوا و دریا شد. این در حالی بود که عراق به حملات وحشیانه خود به ایران ادامه می داد. عراق در سپتامبر 1980 به ایران حمله کرد؛ صدام آغازگر جنگ بود؛ اما تا زمانی که عراق خاک سرزمینی ایران را در اختیار داشت، کاخ سفید حرفی از حقوق انسانی و بازگشت به مرزهای بین المللی به میان نمی آورد؛ این دلسوزی زمانی رقم خورد که کفه نبرد به سود ایران تغییر کرد و از سال 1982، عراق متحمل شکست های سنگینی شد. درست این جا بود که صحبت از بازگشت به مرزهای بین المللی از سوی کاخ سفید آغاز شد!» اما حمایت های آمریکا از صدام، تنها سیاسی نبود؛ ریدل اقرار می کند: «ریگان از سال 1982، مأموران سیا را به بغداد فرستاد؛ آن هم با اطلاعات فوق محرمانه نظامی تا فرماندهان صدام بتوانند با استفاده از آن‎ها، نقشه های جنگی ایران را خنثی کنند.» سال ها قبل از آن که ریدل دست به قلم شود، «سیمور هِرش»، ستون‎نویس نیویورک تایمز که قرار بود به مناسبت حمله عراق به کویت، صدام را تخطئه کند، بخشی از این اطلاعات را رو کرد. او در 26 ژانویه 1992،درگزارش «آمریکا درجنگ علیه ایران به طور مخفیانه به عراق کمک کرد»،نوشت:«برای تسهیل ارتباط با صدام، اوایل دهه 1980 دیدارهایی بین برزان تکریتی [رئیس استخبارات عراق] و برادر ناتنی صدام با ویلیام.جی.کیسی مدیر اطلاعات مرکزی آمریکا برقرار شد. رابرت گیتس که بعدها به ریاست سیا رسید، مأمور جمع آوری اطلاعات موردنیاز صدام بود.» اما آمریکایی ها با چه روشی اطلاعات و تسلیحات را به صدام می رساندند؟ آمریکا مدعی بود که در این جنگ کاملاً بی طرف است! «هِرش» توضیح می دهد: «تصاویر ماهواره ای، رهگیری ارتباطات مخابراتی و ارزیابی های نظامی از طریق مأموران سیا به ارتش عراق انتقال می یافت. به دنبال آن، سلاح های آمریکایی به سمت بغداد سرازیر شد؛ اما به صورت غیرمستقیم؛ اردن و عربستان مسئول فرستادن سلاح های سبک و خمپاره به عراق بودند؛ کویت هزاران موشک ضدتانک «تاو» را خرید و در اختیار عراق قرار داد. اردنی ها بالگردهای نظامی آمریکایی را در اختیار بغداد گذاشتند. این در حالی بود که چندماه بعد، کمک های شوروی به صدام هم از سر گرفته شد؛ روس ها برای مدت کوتاهی، فروش سلاح به عراق را به امید برقراری ارتباط و نفوذ در ایران قطع کرده بودند؛ رویکردی که البته به شکست انجامیده بود.»

حمایت 80 کشور از صدام حقیقت دارد؟ -  روایت تحلیل گران مؤسسه بروکینگز و 4 روزنامه  غربی را ببینید

افشاگری 11 هزار صفحه ای!

افشای اطلاعات مربوط به حامیان صدام طی جنگ علیه مردم ایران، در دسامبر سال 2002، وارد مرحله ای جدید شد. روزنامه آلمانی و چپگرای «Die Tageszeitung»، فاش کرد که گزارشی 11 هزار صفحه ای درباره شرکت ها و کشورهای حامی صدام در تولید انواع سلاح های متعارف و نامتعارف، در اختیار اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد قرار گرفته است. چند روز بعد از آن، «تونی پترسون»، تحلیل گر «ایندیپندنت» در مقاله مفصلی به شرح جزئیات این گزارش پرداخت. گزارش 11 هزارصفحه ای فاش می کرد که طی جنگ تحمیلی رژیم بعث عراق علیه ایران، بیش از 150 شرکت بزرگ اروپایی و آمریکایی، با صدام هم پیاله بوده اند و از او در تمام زمینه ها حمایت می کردند. در این پرونده عجیب و غریب، شرکت های آلمانی و آمریکایی رتبه نخست را داشتند؛ 80 شرکت از آلمان و 24 شرکت از آمریکا، به طور مستقیم درگیر حمایت از صدام شده بودند. تلاش هایی برای افشای جزئیات کمک های تسلیحاتی و عدد و رقم آن‎ها آغاز شد؛ اما هر پنج عضو دائم شورای امنیت با این اقدام مخالفت کردند و پرونده راکد شد؛ شاید به این دلیل که از همه آن‎ها رد و نشانی در این پرونده وجود داشت!

پول های صدام در جیب مقامات الیزه

در این بین قیل و قال فرانسوی ها برای جمع‎کردن بساط تحقیق در این زمینه، بیش از دیگران بود. دوسال بعد از مسکوت گذاشتن تحقیقات، «آنتونی بارنت» و «مارتین برایت»، تحلیل گران «گاردین»، در 10 اکتبر 2004، طی مقاله ای با عنوان «افشای معاملات محرمانه صدام و فرانسوی ها»، پته پاریس را روی آب انداختند! آن ها نوشتند: «مقامات الیزه میلیون ها فرانک از رژیم عراق رشوه گرفتند تا زمینه ارسال تسلیحات به عراق را فراهم کنند. به پاداش این همکاری، شرکت های توتال و الف آکویینت حق سرمایه گذاری پرسود در میدان های نفتی جنوب عراق را پیدا کردند.» بارنت و برایت تصریح کردند: «توتال توانست با استفاده از نفوذ خود، یک کمپین لابی گری مداوم به نفع صدام راه بیندازد. تلیکات، وکیل دادگستری و دوست صمیمی طارق عزیز، زمینه ارتباطات گسترده بغداد با دولت فرانسه را به وجود آورد. حتی گزارش هایی وجود دارد که تا سال 1986، بغداد مبلغ یک میلیون دلار به حزب سوسیالیست فرانسه پرداخت کرد تا در رأی گیری های پارلمانی و فعالیت هیئت های تفحص حقوق بشر، موی دماغ عراقی ها نشوند. این گونه بود که با وجود ادعاهای پاریس برای تلاش در زمینه صلح، میراژهای فرانسوی بر فراز جبهه جنگ عراق علیه ایران و بر ضد نیروهای ایرانی به پرواز درآمد.»

فرانسه تنها نبود

البته این دو تحلیل گر یادشان رفت که درباره تعاملات گسترده بریتانیا با صدام حسین بنویسند؛ هرچند فرانسه در میان حامیان تسلیحاتی صدام رتبه دوم را داشت؛ اما لندن را باید پیش قدم حمایت های تسلیحاتی از رژیم بعث عراق بدانیم. هفت سال بعد از انتشار مقاله بارنت و برایت، «مایکل استوثارت» در یادداشتی کوتاه با عنوان «بریتانیا مخفیانه صدام را تأمین می کرد» در «فایننشال تایمز»، گوشه هایی از روابط صمیمانه رژیم بعث عراق با لندن را رو کرد. استوثارت توضیح داد که کمک های لندن به صدام، حتی یک‎سال زودتر از آغاز کمک های گسترده آمریکا به دیکتاتور عراق شروع شده است؛ زمانی که بعثی ها هنوز بخش هایی از خاک ایران را در اشغال داشتند. وی نوشت: «اسناد تازه انتشار یافته خبر از حمایت تسلیحاتی دولت مارگارت تاچر از صدام، طی سال 1981 به بعد می دهد. پرونده محرمانه ای که به‎تازگی علنی شده است، فهرستی از تجهیزات گسترده نظامی را که بریتانیا در سال 1981 به عراق تحویل داد، در اختیار همگان گذاشته است. در میان این تجهیزات، صدها موشک پیشرفته هاوک، شاید مهم ترین قلم صادراتی باشد. این در حالی است که دولت انگلیس، در سال 1981، مدعی بی طرفی در جنگ ایران و عراق بود؛ آن‎ها در شورای امنیت سازمان ملل متحد، به قطعنامه ای رای دادند که بر این مسئله تأکید می کرد. در این فهرست، 78 مورد از تجهیزات ریز و درشت نظامی به چشم می خورد. از لندرور تا رادارهای زیرزمینی و قطعات حساس تانک و هواپیما که لندن مدعی است باعث کشتن کسی نمی شده است!» استوثارت سپس به نامه ای محرمانه از وزیر دفاع انگلیس خطاب به مارگارت تاچر اشاره می کند و به نقل از توماس ترینچارد(وزیر دفاع وقت انگلیس) می نویسد: «قراردادهایی به ارزش 150 میلیون پوند با عراق، طی شش ماه گذشته منعقد شده که شامل یک قرارداد 34 میلیون پوندی برای انتقال خودروهای زرهی از طریق اردن است.» استوثارت ادامه می دهد: «در این نامه آمده است که ملاقات با صدام گامی مهم در راستای ایجاد روابط گسترده با عراق است که باید منافع سیاسی و تجاری عمده ای برای ما به همراه داشته باشد. تاچر با خط خودش، بالای این نامه نوشت: از این پیشرفت خیلی خوشحالم»؛ سلاح های فروخته شده، برای قتل عام هموطنان ما در خوزستان و دیگر مناطق غربی کشور به کار گرفته می شد.

منبع : خبرآنلاین