ماجراهایی از یک اردوگاه عراقی

ماجراهایی از یک اردوگاه عراقی

۲۹ دی ۱۴۰۰ - ۰۷:۱۴ زمان مطالعه : 2 دقیقه
سرویس فرهنگ و هنر - یکسال در اردوگاه عنبر بودم و بعد به اردوگاه اطفال منتقل شدم. وقتی وارد اردوگاه شدم من بزرگ جثه ترین آن‌ها بودم. در آنجا شدیدترین شکنجه‌ها را بر روی بچه‌ها انجام می‌دادند و با اتو برقی ما را می‌سوزاندن و حتی گاهی با انبر دست انگشتان اسرا را می‌کشیدند.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از ایسنا -   آزاده کرمعلی غفوری در سال ۱۳۴۸ در اصفهان متولد شد. او در سال ۶۱ به همراه گردان ضربت تیپ امام حسین(ع) عازم جبهه شد و سرانجام در ۲۸ آبان سال ۶۱ در مرحله ی چهارم عملیات «محرم» در سن ۱۳ سالگی به اسارت دشمن در آمد. آزاده غفوری پس از تحمل هشت سال اسارت در ۱ شهریور سال ۶۹ به همراه جمعی از اسرا به میهن بازگشت.

آزاده کرمعلی غفوری در خاطراتی بیان می کند: «حدود ۱۵ نفر مجروح بودیم که ما را به بیمارستان الاماره عراق بردند. ۲۸ روز در الاماره بودم و بعد از توقف کوتاه در بیمارستان نیرو هوایی بغداد به اردوگاه عنبر منتقل شدیم. اتوبوس اسرا که به اردوگاه رسید همه مجروح بودند و حال مساعدی نداشتند، اما همین که وارد اردوگاه شدیم سربازهای بعثی کابل به دست آماده ی استقبال از ما بودند. با کابل مسی شروع به کتک زدن ما کردند و بعد جسم نیمه جانمان را در حمام انداختند.

در اردوگاه وقتی افسر عراقی فهمید ۱۳ ساله هستم خندید و گفت: «ایران مرد ندارد که بچه های کم سن و سال را به میدان می فرستد؟» و رو به من گفت: «به زور آمدی؟» گفتم: «جان دادن برای حفظ از خاک و ناموسم برایم از عسل هم شیرین تر است، من با میل خود و برای وطن آمدم.» افسر عراقی از پاسخ آماده و سریعم مات ماند و دیگر هیچی نگفت.

یکسال در اردوگاه عنبر بودم و بعد به اردوگاه اطفال منتقل شدم. وقتی وارد اردوگاه شدم من بزرگ جثه ترین آن ها بودم. در آنجا شدیدترین شکنجه ها را بر روی بچه ها انجام می دادند و با اتو برقی ما را می سوزاندند و حتی گاهی با انبر دست انگشتان اسرا را می کشیدند.

یک روز در حال خواندن نماز جماعت بودیم که بعثی ها وارد آسایشگاه شدند و با کابل به جان ما افتادند. خیلی از بچه ها مجروح شدند. چند روز بعد اردوگاه اعتصاب کرد و به مدت دو روز هیچ آب و غذایی نداشتیم. فشار گرسنگی رمقی برایمان باقی نگذاشته بود. بچه ها حوله ی به پنجره آویزان کرده بودند تا با آب باران خیس شود و بعد آب را می چکاندیم و نفری یک قاشق آب حوله که مزه ی تلخی داشت را می خوردیم.

در روز سوم اکثر ما رو به بیهوشی بودیم ، فرمانده اردوگاه تا وضع ما را دید گفت: «خواسته های شما را می پذیرم» و اعتصاب شکسته شد. اگرچه سن کمی داشتیم اما تن به خواسته های دشمن نمی دادیم و اسارت را پایان راه خود نمی دانستیم. یک روز با یکی از بچه ها در حیاط مشغول قدم زدن بودم. وقتی توپ عراقی ها را دید توپ را پاره کرد آن ها هم سریع درگیر شدند و آنقدر او را کتک زدند که حتی یک جای سفید در تنش باقی نمانده بود. ۱۵ روز مدام او را شکنجه کردند و هر روز بعد از کتک زدن جسم بی جان او را در اردوگاه می انداختند. فشار شکنجه ها باعث شده بود که دیگر آن اسیر یک آدم عادی نباشد.

منبع : خبرگزاری ایسنا