(چچن) هنوز هم ترسناک است؟

(چچن) هنوز هم ترسناک است؟

۰۵ بهمن ۱۴۰۰ - ۰۰:۴۹ زمان مطالعه : 7 دقیقه
سرویس فرهنگ و هنر - نام چچن را که می‌شنویم، گوش‌مان تیز می‌شود، مغزمان به گردش می‌افتد و کلمات را کنارِ هم می‌چیند؛ جنگ، ترور، افراط، حمله تروریستی و داعش. خطرناک که نه، هولناک و مهیب است. خاطره ترورهای پی‌درپی و قتل‌های خون‌بار هرگز از یادها فراموش نمی‌شود. اما چچن حالا چگونه است؟ آیا تغییراتِ امروزِ چچن، می‌تواند خاطره ترسناکِ سال‌های دور را بشوید؟

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از ایسنا - ِ ایسنا، «چچن» در سال های اخیر، خصوصاً در اوایل قرن بیست ویکم، یکی از ناامن ترین و پرحاشیه ترین مناطق جهان بوده که این روزها، اندک آرامشی به خود می بیند. بیش از یک دهه درگیری و جنگ های تجزیه طلبانه پی درپی با حکومت روسیه، مهاجرت دسته جمعیِ پناهجویان، اوضاع نامناسب مالی و اقتصادی که موجب شد تا خیل عظیمی از جوانان چچنی به عضویتِ گروهک های تروریستی و تکفیری نظیر داعش و... درآیند و بسیاری عواملِ دیگر، سبب شده تا آرامش از مردم این منطقه روی بگرداند، به این جمهوری آسیب بزند و اقتصادش را به بن بست بکشاند.

جغرافیای چچن

«چچن»، «چچنیا»، «چچنستان» و یا «جمهوری چچن» در جنوب غربی روسیه و در دامنه شمالی رشته کوه قفقاز واقع شده. این منطقه از شمال با روسیه، از شرق و جنوب شرق با جمهوری داغستان، از جنوب غربی با کشور گرجستان و از غرب با جمهوری اینگوشتیا همسایه است.

حمله تروریستی به یک سالنِ تئاتر در مسکو

در اکتبر ۲۰۰۲، گروهی از ستیزه جویان چچنی یک سالنِ تئاتر در مسکو را تصرف کردند و نزدیک به ۷۰۰ تماشاگر و بازیگر را به گروگان گرفتند. در عملیات نجات، حدود ۱۳۰ تن از گروگان ها جان خود را از دست دادند؛ ناگفته نماند که عمده کشته شدگانِ این حمله، به دلیلِ استنشاق گاز مخدری که توسط نیروهای امنیتی و به قصدِ از پا درآوردنِ حمله کنندگان، شلّیک شده بود، جان باختند. بعد از این حادثه، روسیه بر تعداد نظامیان حاضر در چچن افزود.                                                              

حمله تروریستی به مدرسه «بسلان»

یکی از دردناک ترین حملاتی که بعضی از چچنیانِ منحرف و افراطی رقم زدند، «حمله و تصرفِ خونبار مدرسه بسلان» بود که در صبح اولین روزِ سپتامبر سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاد؛ درحالی که ۳۲ فرد مسلح به مدرسه یورش بردند و بیش از هزار نفر از دانش آموزانِ مقاطع ابتدایی، متوسطه، معلمانِ آن ها و والدین شان را که به مناسبت آغاز سال تحصیلی جمع شده بودند، گروگان گرفتند. تعدادی از مردم در نخستین حمله جان باختند، اما بیشتر آن ها به یک سالنِ ورزشی منتقل شدند که مهاجمان در آن مواد منفجره جاسازی کرده بودند. تروریست ها از دادنِ آب یا غذا به گروگان ها امتناع کردند، چنان که پس از گذشت دو روز، برخی از آن ها از فرطِ تشنگی مجبور به نوشیدنِ ادرارِ خود شدند. محاصره، روز سوم سپتامبر پس از انفجارهای پی درپی و با نفوذ نیروهای ویژه روسیه پایان یافت. بسیاری از گروگان ها بر اثر انفجار یا آتش سوزی در سالن ورزشی، برخی به دستِ مهاجمان و بعضی دیگر در میانه هرج ومرج ها و تیراندازی ها و گلوله باران جان باختند. صدها نفر از بازماندگان زخمی شده و بسیاری نیز ضربه روانیِ شدیدی خوردند. نیروهای روسی همه این شبه نظامیان را - به جز یک نفر - شناسایی کرده و کشتند. تنها تروریستِ بازمانده نیز در سال ۲۰۰۶ به اتهام تروریسم، گروگان گیری و قتل، مجرم شناخته و به حبس ابد محکوم شد.

شبه نظامیانِ مرتبط با شورشیانِ تجزیه طلب در جمهوری چچن، این واقعه خشونت بار را در نزدیکیِ این منطقه رقم زدند و چندصد انسان را، که اکثریت آن ها کودک بودند، به قتل رساندند. گستردگیِ خشونت در مدرسه بسلان و این واقعیت که مهاجمان عمداً کودکانِ خردسال را هدف قرار دادند، افکارِ عمومی روسیه را به شدت تحت تأثیر قرار داد و جهان خارج را به وحشت انداخت. ناکامیِ سازمان های مجریِ قانون در جلوگیری از این کشتار، اعتماد مردم روسیه را به دولت و رئیس جمهور متزلزل کرد.

مسئولیت این جنایت را گروهی از جنبشِ آزادی بخشِ چچنی به رهبری «شامیل باسایف»، که یک شورشیِ بدنام بود، بر عهده گرفت. فاجعه تئاتر مسکو، ترورِ «احمد قدیروف» رئیس جمهورِ چچن، تعدادی اقدام تروریستی دیگر، قتل های بی شمار و حمله انتحاری به دو هواپیمای مسافربری روسیه از دیگر جنایات این شخص و گروه بود.

چچن امروز چگونه است؟

با این که در حال حاضر خبری از جنگ و درگیری در چچن نیست اما این منطقه همچنان محافظه کار با گرایش های افراطیِ اسلامی همراه و مسلمان نشین است و قوانین خاص خود را دارد؛ در چچن پوشاندنِ موها برای زنان اجباری نیست اما هیچ زنی حق ندارد پاها و بازوهای خود را در معرض دید قرار دهد و باید لباس هایی پوشیده بر تن کند. مردان هم حق پوشیدنِ شلوارک یا پیراهنِ آستین کوتاه را ندارند. در چچن ارتباط آقایان و خانم های نامحرم نباید بیش از حدِ عُرف جامعه، صمیمانه باشد. همچنین سروِ گوشت خوک و مصرفِ مشروبات الکلی نیز در این منطقه ممنوع است. مردم چچن برخلاف سایر مناطق روسیه، اهلِ نوشیدنِ مشروبات الکلی، کلوپ های شبانه، بار، دیسکو، سیگار، قلیان و به طورِ کلی، تفریحات ناسالم نیستند.

مردم چچن اصالتِ قومیتیِ خاص خود را دارند

«چچنی ها» اصلی ترین قومیتِ این جمهوری را تشکیل می دهند و اقلیتی از روس ها و اینگوش ها بخشِ دیگری از جمعی

منبع : خبرگزاری ایسنا