چرا خوانندگی دم دستی شده؟  از صداهایی که احساسات را قلقلک می دهند راحت نگذرید
سرویس فرهنگ و هنر -  پیشتر طی گفت‌گوهایی به این مسئله پرداختیم که در برنامه‌های استعدادیابی حضور شرکت‌کنندگان در بخش موسیقی بیشتر به حوزه خوانندگی محدود شده است که یکی از علت های اصلی این امر، ممنوعیت نمایش ساز در صدا و سیما ذکر شده بود و دیگر اینکه برای بسیاری از جوانان خوانندگی امری سهل به نظر می رسد.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از همشهری - در گفت وگویی که با بهادر صحت (خواننده) داشتیم، او هم بر این باور بود که ممنوعیت نمایش ساز در صداوسیما موجب شده که اگر فردی قصد شرکت در حوزه موسیقی را در این برنامه ها داشته باشد تنها گزینه خوانندگی برای او باقی بماند و در نتیجه حضور نوازندگان حذف و تنها شرکت کنندگان در حوزه خوانندگی باقی می مانند.

صحت همچنین  در پاسخ به این پرسش که اگر در این برنامه ها استعدادی کشف شود، مراقبت از آنها باید به چه صورت باشد؟ در ابتدا به این مسئله می پردازد که ممکن است برخی از این شرکت کنندگان با حضور در برنامه های استعدادیابی و البته برنده شدن ره چند ساله را یک شبه طی کنند و ممکن است طی نکنند.

او توضیح می دهد: در حقیقت گاهی شرکت کننده سال ها برای کاری که در این برنامه ها ارائه می دهد زحمت کشیده، خلاقیت دارد و البته حرفی برای گفتن. حال ممکن است بر حسب اتفاق شانس درِ خانه او را بزند و با شرکت در این برنامه ها و البته پیش رفتن بر حسب یک روند منطقی و منصفانه، دیده و شنیده شود و به این ترتیب فرصتی برای آشنایی و ایجاد روابطی با تهیه کنندگان داشته باشد و بتواند آثاری که سال ها ایده آنها را در ذهن پرورانده و یا حتی خلق کرده است، ضبط و منتشر کند.

ملاک و معیار حمایت از استعدادها؟

از این هنرمند درباره نحوه حمایت از استعدادهایی که در این برنامه ها شناسایی می شنوند می پرسیم. می گوید: بستگی دارد که استعداد را چگونه تعریف می کنیم و آیا خواننده و هنرمند موسیقی را از هم تفکیک می کنیم یا نه؟

او ادامه می دهد: گاهی فرد تنها خواننده است؛ یعنی صدای خوش جنسی دارد، فواصل را درست می خواند، ریتم را به درستی رعایت می کند و ... که با این نوع خواننده ها به مراتب در بازار موسیقی رو به رو هستیم و عمدتا هم هر کاری که به آنها پیشنهاد داده می شود، می خوانند و معیار و سلیقه خاصی در آثاری که با حضور آنها تولید می شود، به چشم نمی خورد.

صحت این خوانندگان را همانند نوازندگانی می داند که صرفا نوازنده هستند؛ تکنیک دارند، دشیفر نت خوانی می دانند و نتی که در اختیارشان قرار داده می شود را به درستی اجرا می کنند ولی دخالت و خلاقیت قابل توجهی از آنها متوجه نتیجه اثر نیست.

چه زمانی خواننده هنرمند است؟

این خواننده در پاسخ به پرسش بالا عنوان می کند: زمانی می توانیم بگوییم «هنر خوانندگی»، که اثرگذاری داشته باشد؛ یعنی آواز و کلامی که از خواننده می شنویم قسمتی از وجود و احساس ما را تحت تأثیر قرار دهد. گاهی برخی خوانندگان جوشش هنری دارند و متناسب با صدا، توانایی ها و تکنیک های آوازی، احساسات و حرف دل خود ملودی می سازند و حتی گاهی شعر را هم خودشان می سرایند که این دسته جزو هنرمندان هستند.

او ادامه می دهد: البته ممکن است که این افراد هم نواقصی در کار خود داشته باشند ولی چون در کار آنها تأثیرگذاری وجود دارد و پتانسیل رشد کردن را دارند باید به آنها فضا داد. از طرفی این افراد را نمی توان محدود کرد و از آنها خواست تنها یک مجری باشند بلکه وقتی استعداد آنها تشخیص داده شد، باید به تنظیم کننده و تولیدکننده موسیقی معرفی شوند تا ایده ها و توانایی هایشان پرورش داده، تنظیم، تولید و منتشر شود.

او ادامه می دهد: گاهی هم تنها با یک خواننده خوب طرف هستیم که وقتی قرار است روی یک قطعه بخواند، با حال و هوایی متناسب با اثر کار را درمی آورد و یا اگر بازخوانی یک اثر را ارائه می دهد به روش درستی پیش می رود که البته این افراد در نهایت حرف خاصی از خودشان برای گفتن ندارند. ولی در صورت کشف این استعدادها باید آنها را به آهنگسازها و تهیه کنندگان معرفی کرد تا متناسب با جنس صدا، حال و هوای صدا و تکنیک های آوازی که دارند اثر موسیقی تولید کنند.

قضاوت دخیل نباشد

این هنرمند همچنین درباره داوری ها در تشخیص استعدادها می گوید: شاید اگر برخی استعدادها و سبک های خوانندگی امروز مشهور نبودند، وقتی که برخی به سبک و سیاق آنها می خواندند مورد تمسخر قرار می گرفتند و حتی از آنها خواسته می شد که مسیری که در پیش گرفته اند را تغییر دهند. بنابراین در کشف استعدادها نباید ساده برخورد کرد و جای قضاوت و سلیقه شخصی نیست، بلکه تأثیرگذاری باید حتی بیشتر از جنس صدا مورد اهمیت واقع شود. اگر داوطلب بتواند قسمتی از احساسات داوران را قلقلک دهد، باید او را جدی گرفت؛ چون قدرت تأثیرگذاری دارد.

خوانندگی آسان است؟

می گوید: بخواهیم یا نخواهیم خوانندگی دم دستی شده است ولی دلیل این امر برنامه های استعدادیابی نیست؛ چراکه این برنامه ها هم تحت تأثیر این موج هستند. یکی از دلایل ساده به نظر آمدن خوانندگی آن دسته از تهیه کنندگان موسیقی هستند که افرادی را به عنوان خواننده و سلبریتی معرفی می کنند که آهنگشان نه حرفی برای گفتن دارد، نه توانایی اجرا دارند و نه صدای خوب. ولی مخاطب می بیند که این افراد کنسرت برگزار می کنند، تِرَک منتشر می کنند، عکس آنها روی بیلبوردها است، وضع مالی خوبی به هم زده اند، در تلویزیون هستند و... .

او ادامه می دهد: در نتیجه با دیدن این نمونه ها فرد با خودش می گوید «من هم مانند همین خواننده ها می خوانم» و گمان می کند که خوانندگی کار آسانی است ولی نمی داند که حتی پیدا کردن همان تهیه کننده کار دشواری است.

بهادر صحت مدرس آواز سنتی و سه تار است که نزد اساتیدی چون قاسم معمارزاده، محمدرضا لطفی، داریوش طلایی، داریوش پیرنیاکان، هومان اسعدی و ... آموزش دیده است. از همکاری های مشترک او می توان به اجرای کنسرت «تئاتر شطرنج» به آهنگسازی علی قمصری و اجرای کنسرت «آنگاه، نگاه، گاه، آه» با گروه همنوازان «حصار» به سرپرستی علی قمصری و ... اشاره کرد.

منبع : ایسنا

منبع : همشهری آنلاین