روایت مشکلات زنان از کوچ تا زندگی شهر - مستندسازان بازگو کنندگان درد جامعه هستند، آنها را ببینیم
سرویس فرهنگ و هنر - مرجان خسروی مستندساز درباره سه مستند خود مسیرهای زنانه، رویای یک اسب و شوهر ایران خانم، اوضاع سینمای مستند و جشنواره سینماحقیقت صحبت کرد.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از خبرآنلاین - سارا نصراللهی: مرجان خسروی مستندساز درباره مستند «مسیرهای زنانه» گفت: این مستند بعد از اینکه فاند جشنواره هات داکس را کسب کرد، دومین فاند خود را از جشنواره دی ام زد کره جنوبی دریافت کرد.وی ادامه داد: هنوز صداگذاری این مستند انجام نشده اما «مسیرهای زنانه» مراحل پایانی خود را سپری می کند و تا حدود ۴ ماه آینده آماده خواهد بود. برخی از مراحل پست پروداکشن مانند موسیقی و اصلاح رنگ آن در اروپا انجام خواهد شد و از آنجا چند تهیه کننده خارجی دارد و تولید مشترک میان ایران و اسپانیا است، باید ببینیم آن ها هم چه رویکردی دارند تا در نهایت بتوانیم برای اولین بار در یک جشنواره بزرگ از آن رونمایی کنیم.کارگردان «مسیرهای زنانه» درباره موضوع این مستند مطرح کرد: این مستند درباره کوچ عشایر بختیاری است. «مسیرهای زنانه»یک مستند شخصیت محور و مردم نگارانه است و در آن به اقلیم چهارمحال و بختیاری که زیست خودم در آنجا اتفاق افتاده است،می پردازم. شخصیت اصلی این مستند یک زن است که تصمیم به کوچ می گیرد. تلاش کرده ام تا در این مستند علاوه بر نشان دادن تمام اتفاقات کوچ به بعضی از آداب و رسوم قبیله ای نیز بپردازم.

روایت مشکلات زنان از کوچ تا زندگی شهر - مستندسازان بازگو کنندگان درد جامعه هستند، آنها را ببینیم


وی درباره مستند دیگر خود با نام «رویای یک اسب» توضیح داد: این مستند نیز درباره رویای یک دختری است که در منطقه عشایری زندگی می کند و باتوجه به تمام محدودیت ها به نویسندگی علاقه دارد و توانسته است در این حوزه مقام هم کسب کند وآرزو دارد که بتواند مطرح و معروف شود.خسروی افزود: مدتی برای فیلمبرداری به روستای سرآقاسید سفر می کردم و در این رفت وآمدها به صورت اتفاقی با یک دختر ۱۵ساله عشایری به نام شهناز آشنا شدم و در لابه لای صحبتی که با هم داشتیم، این دختر به من گفت که آرزو دارد تا روزی مشغول به درس خواندن شود اما پدرش این اجازه را به او نمی دهد چرا که در آنجا رسم نبود که دخترها تحصیل کنند و یا حتی به دانشگاه بروند اما با این وجود دلیل اصلی و به بیان دیگر ایده اولیه که منجر شد تا من پس از آشنایی با شهناز به ساخت این مستند بپردازم این بود که مادرم همانند شهناز از کودکی آرزوی درس خواندن داشت اما به دلیل شرایطی که در روستاهای مناطق بختیاری وجود داشت هرگز موفق به درس خواندن نشد و به سبب پیوند عاطفی بسیار قوی که میان من و مادرم وجود دارد، دیدار با شهناز این انگیزه را به من داد تا مستند «رویای یک اسب» را تولید کنم و این فیلم را به عنوان ادای دِینی به مادرم تقدیم کنم. به زبان دیگر شهناز خاطرات کودکی من و مادرم است.این مستندساز ادامه داد: کسانی که در طبیعت زندگی می کنند با وجود تمام محدودیت ها، آرزوهای بزرگ در سر دارند. مانند خودم
که آرزو داشتم روزی یک کارگردان بزرگ شوم.این مستندساز افزود: «رویای یک اسب» تا به همین جا هم موفقیت های بین المللی کسب کرده است که ازجمله آن ها می توان به جشنواره کراکوف لهستان، نانسی فرانسه، سائوپائولوی برزیل، بلگراد صربستان، شارجه امارات و مذهب امروز ایتالیا اشاره کرد.این مستند مصداق آن شعر است که می گوید «هرچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند». کاراکتر دختر که شهناز نام دارد کودکی خودمن است. شهناز دختری عشایری است که آرزوهای بزرگ در سر دارد با این تفاوت که از یک دهه دیگر است و حتی فشارهایی بیشتر از من را تجربه کرده است. این مستند رویای یک دختر سرکش است که دوست ندارد با تفکرهای مردانه موجود خود رامحصور کند و دوست دارد اولین زن دانشگاه رفته و تحصیل کرده آنجا باشد.
کارگردان «رویای یک اسب» ادامه داد: این مستند را برای حضور در شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» ثبت نام کرده ایم.خسروی درباره مستند دیگر خود که درباره چالش های زنان و کودکان عشایر است، توضیح داد: مستند دیگری با عنوان «شوهرایران خانم» روی میز تدوین دارم. این مستند به نوعی اقتباس ادبی از داستان «شوهر آهو خانم» علی محمد افغان است و به زعم خودم بهترین فیلم من تا این لحظه همین مستند است.

روایت مشکلات زنان از کوچ تا زندگی شهر - مستندسازان بازگو کنندگان درد جامعه هستند، آنها را ببینیم

این مستندساز درباره جشنواره های تخصصی داخل کشور مانند «سینماحقیقت» و «فیلم کوتاه تهران» مطرح کرد: جشنواره«سینماحقیقت» و «فیلم کوتاه تهران» زمانی می توانند موفق و تاثیرگذار باشند که اجازه بدهند فیلم های جسوری که حال و احوال جامعه و اجتماع را نشان می دهد، به نمایش دربیایند. هنرمند نمی تواند سکوت کند و درست است که انتقادش را با هنری که دارد نشان بدهد و این جشنواره ها نیز باید صدای همه مردم باشد و در آن تک صدایی وجود نداشته باشد. یک جشنواره زمانی خوب،حرفه ای و تخصصی می شود که صدای تمام طیف های جامعه را در بر بگیرد. خصوصا درباره مستند و فیلم کوتاه باید اینطور باشد زیرا این دو حوزه و به خصوص مستند، جزو پیشروترین و منتقدترین حوزه ها هستند و بسیاری از فیلم های بلند سینمایی ایده های خود را از همین مستندها و فیلم کوتاه ها می گیرند.مرجان خسروی در پایان گفت: مستندسازان رسالتشان بیان درد جامعه است و همواره پیشرو هستند. کسانی که سوژه خود را در
اخبار داغ روز پیدا می کنند و اساس کارشان نشان دادن ضعف های جامعه و بیان اعتراض خود با زبان هنر خود است. مستند دردنیا به قدری جایگاه رفیعی دارد که برنده جشنواره ونیز مستند «همه زیبایی و خونریزی» انتخاب می شود که درباره یک شرکت متقلب دارویی است. تمام حرف این است که نباید دست به سانسور حرف ها بزنیم و این مستندسازان که بیان کننده درد جامعه هستند
را ببینیم و حرف هایشان را بشنویم.

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و برخط نیوز صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین

اخبار گوناگون در برخط