دنیای پرتضاد یک قهرمان مجهول

دنیای پرتضاد یک قهرمان مجهول

۱۲ آذر ۱۴۰۱ - ۱۰:۰۴ زمان مطالعه : 5 دقیقه
سرویس فرهنگ و هنر - ایران :  فیلم دوک از ۲۰ آبان ۱۴۰۱ در اروپای غربی و از ۴ آذرماه سال‌جاری در امریکای شمالی و مرکزی اکران عمومی خواهد داشت. اما واقعیت امر این است، این اثر سینمایی در سال ۲۰۲۰ تهیه و اواخر همان سال آماده نمایش شد، اما شیوع کرونا و بعضی مسائل موجب گردید در پخش آن تأخیری دوسال و نیمه به وجود آید.

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برخط نیوز به نقل از خبرآنلاین - این تأخیر به حدی است که حتی کارگردان این فیلم بریتانیایی که راجر میچل نام دارد، در سپتامبر ۲۰۲۱ بدرود حیات گفت و به تبع آن، هرگز اکران عمومی فیلمش را به چشم ندید و «دوک» به واپسین فیلم در کارنامه هنری وی تبدیل شده است.

«دوک» که یک کمدی - درام و به روایتی کمدی سیاه تلقی می شود، پیرامون چگونگی به سرقت رفتن یک اثر نقاشی شاخص، موسوم به «پرتره دوک ولینگتون» درسال ۱۹۶۱ و تبعات آن است و بازی های خوب هنرپیشه های توانایی همچون جیم برودبنت، هلن میرن و فیونا وایت هد بر ارزش های آن افزوده است.

برای کمک به مستمندان
راجر میچل در ابتدای «دوک»، بینندگان را به دادگاهی که در منطقه اولد بیلی انگلیس قرار دارد منتقل می کند و در آنجا با کارگری تحصیلکرده و پیر و متکی به خود به نام کمپتون بانتون (با بازی جیم برودیبنت) آشنا می سازد. بانتون به دادگاه آمده تا ادعا کند برخلاف تصورات و شواهد و ادعاهای موجود پرتره دوک ولینگتون را که «گویا» نقاش مشهور اسپانیایی کشیده، از گالری ملی شهر لندن بوده است. شش ماه بعد بانتون متن فیلمنامه ای را که در زادگاه اش (یوکاسل اپون تاین) نوشته، برای مسئولان تلویزیون دولتی انگلیس می فرستد اما او به سبب داشتن یک دستگاه تلویزیون بدون برگه خرید به ۱۵ روز حبس محکوم می شود. او آنقدر توان مالی دارد که بتواند معادل مالی این حبس را بپردازد تا پشت میله های زندان نرود اما براساس اعتقاداتش و در راه کمک به بازنشستگان که همواره حمایت گر آنها بوده، از پرداخت این مبلغ خودداری می کند و به حبس می رود.

تقاص تک نفره
اینها تنها مشکلات کمپتون بانتون و خاندان او نیست، بلکه مرگ ماریون دختر ۱۸ ساله او در یک سانحه موتورسیکلت رانی که اخیراً روی داده، خاطر وی را بشدت آزرده است و رفتن بر سر خاک او در معیت پسرش که جکی نام دارد، نیز او را آرام و شرایط روحی وی را مناسب نمی کند. دورتی همسرکمپتون (با بازی هلن میرن) نه تنها به کارخانه داری می پردازد، بلکه خدمتکار یکی از اعضای شورای شهر و پرستار بچه او نیز است و از این بابت همیشه رنجور و خسته نشان می دهد. جکی هم آرزوهای دور و درازی دارد و می خواهد در کار کشتی سازی به بالاترین درجات برسد و از این طریق زندگی بهتری را در نقطه ای دیگر برای خود پی ریزد. کنی، پسر ارشد بانتون هم در شهر لیدز زندگی می کند و آنجا به کارهای ساختمانی اشتغال دارد ولی در لوای چنین شغلی مشغول برخی خلافکاری ها هم است. خود پانتون نیز حتی پس از رهایی از زندان آرام و قرار ندارد و در حالی که به شغل رانندگی تاکسی مشغول است، اتحادیه تاکسیداران به سبب وراجی بیش از حد او برای مسافرانش و شکایات بیش از اندازه در این زمینه، پروانه کسب و کارش را باطل و او را بیکار می کند، در نهایت بانتون به جایی می رسد که با فرستادن دستنوشته ای به دولت لندن اعتراف می کند که نقاشی «گویا» را سرقت کرده بود و حاضر است آن را پس بدهد اما به این شرط که دولت وی را از سایر اتهامات وارده به او و پرونده هایی که برای وی مفتوح شده، تبرئه و این موارد را مختومه اعلام کند. دادستان محلی بر او سخت نمی گیرد و می کوشد تا طول مدت حبس وی به حداقل برسد اما با افشا شدن هر چه بیشتر تخلفات جکی و لکنی، کار از کنترل همگان خارج می شود و بانتون به گونه ای تقاص هر چیزی را پس می دهد که او و خاندانش مرتکب شده یا حتی نشده اند!

گاف های یک سناریو
فیلمنامه نویسان «دوک» به گونه ای کمپتون بانتون را به تصویر کشیده اند که انگار او یک چهره هنری است و به نظر می رسد که اگر وی یک کاراکتر حقیقی نبود و این کارها را واقعاً نکرده بود، باز هم استودیوهای انگلیسی و امریکایی چنین معجونی را خلق و تصویر می کردند تا از جذابیت های وی بهره اقتصادی مورد نظر خویش را ببرند. این مرد همه چیز است هم راستگرا است و هم چپگرا و به تبع آن به مجموعه ای از تضادها تبدیل شده است.بانتون به خاطر شغل همسرش (خدمتکاری در خانه یک مأمور دولت) او را آدمی دولتی می نامد و از هر اقلیت سرکوب شده در بریتانیا دفاع می کند، از مهاتما گاندی رهبر فقید هند دائماً به نقل قول می پردازد و بعضی شعارهای سیاسی اش با اینکه باید متعلق به دهه های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ باشد، از تبار شعارها و واژگانی معرفی دو دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ هستند و این را البته باید گاف ریچارد بین و کلایو کولمن دانست که سناریوی این فیلم را نوشته اند.

هنرهای کهنه کاران هم کم تأثیر است
این همه تضاد و راه های درهم و برهم از بانتون موجود پیچیده ای ساخته است که به هیچ روی نمی توان تفسیر و تحلیل اش کرد و به نظر می آید او موضع سیاسی روشنی ندارد و ذاتاً معترض است و اگر پاک نهاد است، چرا دست به سرقت (تابلوی نقاشی) زده و به چه سبب این همه دیر به آن اعتراف می کند. فیلمسازان کوشیده اند به او چهره ای رابین هود وار بخشند زیرا می گوید هر پول و پاداشی را که بابت پس دادن نقاشی شامل حالش شود، به ندارها خواهد بخشید اما «دوک» توضیح نمی دهد چرا دولت بریتانیا باید خود را موظف به دادن پاداش به سارقی بداند که اگر هم از اتهام دزدی تبرئه شود، مکان شی ء سرقتی را می دانسته و مدت ها آن را لاپوشانی کرده است. بخشی از اینها البته در زندگی واقعی کمپتون بانتون روی داده اما نوع تشریح و ترسیم آن در فیلم راجر میچل فقید، چنان در هم پیچیده و زیاد و مبهم و فاقد صراحت لهجه است که از این کاراکتر فقط چیزهای مجهول می بارد و نه مواردی که از او یک قهرمان مردمی بسازد. بازی های کهنه کاران متخصصی مانند جیم برودبنت و هلن میرن البته به بانتون و آدمی های دور و بر او واقعاً جان می بخشد اما این امتیاز مهم و بزرگ هم «دوک» را از ضعف ها و پیچیدگی هایش مبرا نمی سازد و سؤالات فراوان درباره آن را پاسخ نمی دهد و دنیای سرشار از تقاص این مرد را توجیه و از آن کاملاً رفع ابهام نمی کند. ۵۵۵۵

این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و برخط نیوز صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.

منبع : خبرآنلاین

اخبار گوناگون در برخط