تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

۰۸ مهر ۱۴۰۱ - ۰۷:۱۴ زمان مطالعه : 4 دقیقه
سرویس مجله - این‌ها که هستند؟ با چند آرزو؟ اینجا چند نفرتکه‌های تنشان را امانت گذاشته‌اند؟ وقتی دست داشت از مفصل بازو، پا از مفصل ران و انگشت از کف جدا می‌شد چه حسی داشتند؟ این چه سرنوشت تلخی است که این تکه‌های بی نام و نشان به آن دچار شده‌اند؟

به گزارش سرویس مجله برخط نیوز به نقل از همشهری -  این ها که هستند؟ با چند آرزو؟ اینجا چند زن و مرد تکه های تنشان را امانت گذاشته اند؟ وقتی دست داشت از مفصل بازو، پا از مفصل ران و انگشت از کف جدا می شد چه حسی داشتند؟ آیا این آدم ها رخنه کردن درد در سلول هایشان را فهمیده اند؟ چند ثانیه زمان برده تا این تکه های جاندار بی جان شوند؟ الان روح این دست ها و پاها کجاست؟ حتما به دنبال روح اصلی دویده اند و خودشان را به آن چسبانده اند اما مگر روح می تواند تکه های جا مانده تنی بی مبالات را که بدون آن ها شهید شده، بپذیرد؟ این چه سرنوشت تلخی است که این تکه های بی نام و نشان به آن دچار شده اند؟

ای کاش آن لحظه که موشک های صدام توی آسمان دزفول می رقصید، هوایش را می شکافت، به بالای خانه ها می رسید و کاسه های سفره ناهار را پر از خون می کرد می شد متوقف کرد، بعد زن و مرد و بچه های خانه را رو به قبله با دست و پای دراز کشیده خواباند و دوباره صحنه را پخش کرد، اینطور همه دست ها و پاها بعد از ریختن آوار کنار اسکلت ها می ماند، شاید می ماند، آه خدای من، از این آرزو هم نمی توان برای چیدن اجزای پیکر آدمیزادی که موشک های دوازده متری جنگ متلاشی اش کرده اند مطمئن بود.

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

آدم پیکره ای است از گوشت و پوست و استخوان، از آب و خون و عشق، از امید و خاک و آتش! و چگونه می توان این حجم از زندگی را یک جا منفجر کرد؟ چطور می توان به این سادگی روح را از انگشت های دختر جوانی که چشم به راه حلقه معشوق دوخته است بیرون کشید؟ و چطور می توان پایی را که به شوق دیدن فرزندی تازه چشم گشوده به رقص افتاده، با سیلان ترکش ها بی رمق کرد؟

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

به قبرها خیره می شوم و به خودم می گویم: «این گونه!»، اینجا روی این قبر سیمانیِ بدزاویه با خط تلخی نوشته اند «دست و پا»، انگار نویسنده برای کفن و دفن قسمت های مهم تر بدن عزیزانش عجله داشته، انگار دست و پا جزو آدمیزاد نیستند، انگار نه انگار این دست روزگاری شاید دست ملیحه خانم خیاط بوده، همان که پیرهن عروسی تمام دختران محله را خودش مرواریددوزی کرده، یا شاید هم دست اوس جعفر نجار، پیرمرد اخمویی که تا دور قاب پنجره ها طرح بته جقه نمی انداخت کار را تمام شده حساب نمی کرد.

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

اصلا از کجا معلوم، این پایی که اینجا به امان خدا زیر خروارها خاک رها شده پای احمد بیسیمچی نباشد؟ او که آن روز برای دیدن منیژه از جبهه برگشته بود و سر کوچه ایستاده این پا آن پا میکرد تا منیژه آمد و با دست های لرزان کاسه شله زرد نذری را تعارفش داد، یا شاید، دست منیژه و پای احمد بیسیمچی را با هم توی یک قبر گذاشته اند! شاید اگر آن موشک ها هر چند ساعت یک بار توی خانه ای از این بلد الصواریخ کاشته نمی شد و وقت، کافی بود، تو می توانستی راز این دست ها و پاها را برملا کنی. و مگر خون گم می شود؟ بگذار تا روز رستاخیز دست زیر چانه بزنیم به انتظار.

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

هرچند این دست ها و پاها باید حرف بزنند، اما در محکمه عدالت دنیا، نه؛ چون اینجا فریادها به فراتر از گوش ها نمی رسد، چون اینجا گلوها پوسیده اند و صداها بی کیفیت. چون اینجا قاضی دچار ابعاد است و هر بُعد او را به سویی می کشد، آنقدر که فراموش می کند این دست ها و پاهایی که روی صندلی ها نشسته اند شاکی اند نه مجرم و دستور زندانی کردنشان را صادر می کند: «ای دست ها و پاهای بریده ی شهرستان دزفول، متعاقبا به استحضار می رساند پس از بررسی شواهد و مستندات موجود و با توجه به اینکه شما طی حملات جنگی و موشکی از صاحبان خود جدا شده اید، لذا با وجود گذشت چند دهه از جنگ، ادعاهای شما مبنی بر مظلومیتتان ملغی و محکوم به سکوت ابدی! ختم دادگاه را اعلام می کنم.»

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

می ایستم توی قطعه، بالای سر قبر دست ها و پاها، بعد تکه سنگ کوچکی برمی دارم و روی تک تکشان می کوبم! می خواهم بیدارشان کنم، می خواهم بدانند آمدم دیدنشان، می خواهم سوره فاتحه ای بخوانم اما این بار نه برای صاحبانشان، که برای خودشان! برای آن مجموعه دست ها و پاهای مظلومی که فریاد نداشتند اما سر بریده شدند، دست ها و پاهایی که خدا به آن ها در روز رستاخیز اذن شهادت داده، و حتما این دست ها و پاها حرف های زیادی در محکمه ی عدل خداوند خواهند داشت.

تصاویر قبرستان دست و پا در دزفول!

با قلوه سنگ روی قبرها می کوبم و دست ها و پاها را بیدار می کنم، می خواهم سوره فاتحه ای بخوانم: «هدیه می کنم این سوره فاتحه را به دست ها و پاهای دزفولی که به جرم بر سینه کوفتن و قدم زدن در عزای اباعبدالله (ع) و به جرم دفاع مقدسشان، زیر موشک باران صدام، محکوم به جدایی از حیات تنشان شدند، بسم الله الرحمن الرحیم، قل هو الله ال... »

منبع: فارس

منبع : همشهری آنلاین

اخبار گوناگون در برخط