عباس عبدی: چرا اصولگرایان وقتی به قدرت می رسند، لیبرال می شوند؟
سرویس سیاسی - عباس عبدی نوشت: کسانی که با برخی خانم‌های فعال در شبکه اجتماعی مخالف بودند، امروز آنان را دعوت به جلسه می‌کنند. آنان در تمام سخنان خود مفهومی به نام نئولیبرالیسم را محکوم می‌کنند، ولی هنگامی که به قدرت می‌رسند، دیدگاه نئولیبرالیسم در برابر کار‌های آنان لُنگ می‌اندازد.

عباس عبدی: چرا اصولگرایان وقتی به قدرت می رسند، لیبرال می شوند؟

عباس عبدی؛ کلمات اقتضایی و ارتجالی زیاد استفاده نمی شوند، ولی ترکیب آن ها را برای توصیف ویژگی گفتاری و فکری اغلب سیاستمداران ایرانی می توان به کار برد. منظور از گفتار و رفتار اقتضایی، گفتار و رفتاری است که بدون توجه به یک وضعیت و نظریه کلان اظهار یا انجام می شود. برای نمونه حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی می تواند سیاستی اقتضایی یا سیاستی راهبردی و مبتنی بر یک تحلیل کلان باشد.

به گزارش سرویس سیاسی برخط نیوز به نقل از فرارو - هنگامی اقتضایی است که دولت بودجه ندارد و اولین راهی که برای تامین بودجه به ذهنش می رسد، حذف این ارز است. رقم قابل توجهی هم هست. حداقل ۱۶۰ هزار میلیارد تومان! حل مسائل و تبعات بعدی آن را هم می گذارد برای بعد. چو فردا شود فکر فردا کنند. اتفاقی که در سال ۱۳۹۸ رخ داد از این رویکرد سرچشمه گرفته بود.

در حقیقت اگر می خواستند این برنامه را درست اجرا کنند، باید در سال ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ انجام می شد نه در سال ۱۳۹۸ که کسری شدید بودجه داشتند. ارتجالی، توصیف وضعیتی حتی بدتر از اقتضایی است. ارتجالی یعنی سخن یا رفتاری بدون اندیشه و تامل صادر کردن است. گفتار و رفتار های سردستی و خلق الساعه هستند که فاقد پشتوانه نظری و علمی اند. آن ها برای پاسخ دادن به یک نیاز کوتاه مدت و عاجل هستند.

در انتخابات ادعای ۷۰۰۰ صفحه برنامه برای اداره کشور می کنیم، ولی پس از پیروزی دریغ از یک خط اجرای آن ها، تازه پس از گذشت ۶ ماه از افراد و نهاد های بی ارتباط با موضوع درخواست راهنمایی و کمک می کنیم. رفتار و گفتار اقتضایی و ارتجالی ویژگی غالب سیاستمداران ایرانی است. علت آن نیز فقدان چارچوب نظری و اتکا نداشتن به دانش و علم روز است. به همین علت چنین گفتاری گسسته است و ارتباطی به سخنان گذشته آنان ندارد.

یعنی بسیاری از آنان امروز حرف هایی می زنند که در تعارض با سخنان یکی، دو سال پیش آنان است. البته تغییر عقیده اشکال ندارد، ولی باید علت تغییر توضیح داده شود و این فرق می کند با کسی که سخنان متعارض را در یک چارچوب مشترک و ثابت بگوید. مشکلاتی که نواصولگرایان در این روز ها دچار آن شده اند محصول همین وضع است.

کسانی که تا همین چندی پیش، «ای آنکه مذاکره شعارت، استخر فرح در انتظارت» را فریاد می زدند، حالا باید از مذاکره دفاع کنند. کسانی که تا دیروز برجام را آتش می زدند، امروز باید با تمام توان دنبال جلد و قاب کردن متن آن باشند. کسانی که تحریم را بی اهمیت می دانستند حالا دنبال حذف آن هستند، کسانی که با تک نرخی کردن ارز یا افزایش قیمت های انرژی مخالفت می کردند، امروز باید از آن دفاع کنند.

کسانی که با برخی خانم های فعال در شبکه اجتماعی مخالف بودند، امروز آنان را دعوت به جلسه می کنند. آنان در تمام سخنان خود مفهومی به نام نئولیبرالیسم را محکوم می کنند، ولی هنگامی که به قدرت می رسند، دیدگاه نئولیبرالیسم در برابر کار های آنان لُنگ می اندازد. با صفر و صد سیاست های جاری مخالف هستند، ولی هنگامی که خودشان به قدرت می رسند، صفر و صد آن را اجرا می کنند.

در مقام منتقد فریاد عدالت خواهی آنان به فلک می رسد، در مقام مجری و سیاستگذار، شکاف های اجتماعی و ناعادلانه را تشدید می کنند. دروغگویی نیز مصداقی از این رویکرد است که متوجه تبعات بعدی دروغ نیستند و مثل آب خوردن دروغ می گویند. شاید تصور کنید که این افراد بیش از آنکه اقتضایی و ارتجالی سخن بگویند و رفتار کنند، فریبکارانه عمل می کنند. ای کاش چنین بود، یعنی ای کاش آن ها حقیقت را می دانستند و فقط برای رسیدن به قدرت نعل وارونه می زدند، در حالی که چنین نیست.

بخش مهمی از آنان صادقانه، ولی ناآگاهانه وضعیت موجود را نقد و با آن مخالفت می کنند، لذا هنگامی که به قدرت می رسند، هیچ برنامه ای ندارند و تازه متوجه می شوند که اصولا کاری جز آنچه پیشینیان می کردند نه بلدند و نه اطلاع دارند و نه مجاز به انجام آن هستند. جالب اینکه کار های جدید و متفاوت آنان نیز به معنای برنامه نیست، بلکه نوعی اقدامات عامه پسند و اقتضایی است که جز زیان نتیجه دیگری ندارد.

این وضعیت از دو ویژگی ناشی می شود؛ اول تخریب زمین بازی سیاست در ایران است. هنگامی که یک نفر می تواند مبتذل ترین تحلیل های اقتصادی را جلوی مجموعه مدیران عالی کشور ارایه دهد و کسی هم متعرض او نشود، یعنی زمین سیاست و اندیشه ورزی به طور کامل شخم زده شده است. ویژگی دوم بن بست نظری جناح ها و گروه های سیاسی است.

گفتار و رفتار اقتضایی و ارتجالی ناشی از نداشتن تحلیل و نظریه کلان نسبت به جامعه و روند پیش روی آن است. به نظرم فقدان نظریه ای منسجم موجب شده است که اکثر سیاست ورزان ایرانی اعم از اصولگرا، نواصولگرا، اصلاح طلب، منتقد، برانداز و… هر کدام به نسبتی در گفتار و رفتار اقتضایی و ارتجالی باشند و نتوانند مفهومی سازنده را به مخاطب منتقل کنند.

منبع : فرارو