چگونه از قوری برای تبلیغات حکومتی روسی استفاده می شد؟

چگونه از قوری برای تبلیغات حکومتی روسی استفاده می شد؟

۱۰ تیر ۱۴۰۱ - ۱۲:۵۹ زمان مطالعه : 4 دقیقه
سرویس سیاسی - برای هنرمندان آوانگارد هنر در هر جنبه‌ای از آن نظم جدید نقشی ایفا می‌کرد و آنان سبک منحصر به فرد خود را به قلمرو‌های متنوعی مانند تئاتر، موسیقی، فیلم و معماری آوردند. سرامیک کاران نیز تفاوتی نداشتند و بدون شک از درآمد منظم و ارتباطات معتبر کارخانه در طول دوره سخت پس از جنگ که قحطی، منازعات داخلی و بیماری زندگی بسیاری از روس‌ها را ویران کرد راضی بودند.

به گزارش سرویس سیاسی برخط نیوز به نقل از فرارو - در سال ۱۹۱۷ میلادی صحنه های شبانی جای خود را به دودکش های دود و سیم های تلگراف روی ظروف چینی و قوری های تولید شده توسط کارخانه ای در سنت پترزبورگ داد.

به گزارش فرارو به نقل از شبکه خبری جهانی بی بی سی، در سال ۱۹۱۷ میلادی در روسیه بلشویک ها قدرت را به دست گرفتند تزار را از سلطنت خلع کرده و یک رژیم کمونیستی انقلابی را اعلام نمودند که ابزار تولید را به مردم انتقال می دهد. ظرف مدت یک سال خاندان سلطنتی و اطرافیان شان جان شان را از دست داده اند، زیرا به اصطلاح امپریالیسم با خشونت از بین می رود تا راه را برای آینده نوین و رادیکال روسیه باز کند. با این وجود، یکی از بقایای نظم قدیم باقی مانده است: کارخانه ظروف چینی امپریال در حومه شهری که اکنون به نام سنت پترزبورگ شناخته می شود.

با تغییر نام آن به کارخانه چینی دولتی، بلشویک ها تحت رهبری "ولادیمیر لنین" کنترل این نماد انحطاط تزاری را به دست گرفتند و ظرفیت بالقوه شگفت انگیزی را در آن به عنوان چرخی برای نوآوری هنری و تولید تبلیغات حکومتی یا پروپاگاندا مشاهده کردند.

چگونه از قوری برای تبلیغات حکومتی روسی استفاده می شد؟

انبار های ظروف چینی رنگ نشده و سفید هنرمندان آوانگارد را وسوسه کرد. هنرمندانی که مشتاق بیان ایدولوژی های اتوپیایی خود و برانگیختن شور و شوق برای دوران دیدی سوسیالیستی بودند و به این ماده ظریف و بورژوایی زندگی دوباره و تقریبا متناقضی بخشیدند. علامت IMP خراشیده یا رنگ آمیزی شد و با یک دندانه (که نشان دهنده صنعت و بخش کارگر از یک کل بزرگتر است) و یک داس و چکش جایگزین شد نماد هایی که نماد اتحاد کارگر و دهقان بودند و روی پرچم اتحاد جماهیر شوروی قرار می گرفتند. تحت هدایت "سرگئی چخونین" هنرمند و متخصص سرامیک این اقدامات صورت گرفتند.

افزایش بهره وری کشور در مرکز ایدئولوژی لنینیستی قرار داشت و به این ترتیب بود که روی این چینی دوباره تخیل شده تصاویر جسورانه ای از دودکش های دود، سیم های تلگراف جای صحنه های شبانی و هرالدریک (وابسته به نشانه های اشراقی و تبارنامه) های پیچیده طلاکاری شده را که کارخانه زمانی با آن شناخته می شد گرفته بودند. این کارخانه بیناترین هنرمندان زمان خود اعضای آوانگارد روسی مانند "واسیلی کاندینسکی" و "کازیمیر مالویچ" را به خدمت گرفت که آثار انتزاعی و هندسی آنان جایی که احساسات بر فیگوراتیویسم غلبه می کرد یک اصطلاح هنری انقلابی را بیان کرده بود که در خور رژیم سیاسی جدید و تازه مستقر بود.

چگونه از قوری برای تبلیغات حکومتی روسی استفاده می شد؟

برای هنرمندان آوانگارد هنر در هر جنبه ای از آن نظم جدید نقشی ایفا می کرد و آنان سبک منحصر به فرد خود را به قلمرو های متنوعی مانند تئاتر، موسیقی، فیلم و معماری آوردند. سرامیک کاران نیز تفاوتی نداشتند و بدون شک از درآمد منظم و ارتباطات معتبر کارخانه در طول دوره سخت پس از جنگ که قحطی، منازعات داخلی و بیماری زندگی بسیاری از روس ها را ویران کرد راضی بودند.

با این وجود، علیرغم پیام های انقلابی بر روی قوری های چای و ظروف چینی زحمتکشان ارتباطات بسیار کمی با آن داشتند و این ظروف در دست کلکسیونر های ثروتمند باقی ماندند. حتی طرح هایی که برای جمع آوری پول به منظور کمک به قحطی زدگان منطقه ولگا در اوایل دهه ۱۹۲۰ در نظر گرفته شده بودند هرگز به حراج نرسیدند. در عوض، قطعات در نمایشگاه های اروپایی مانند نمایشگاه جهانی ۱۹۲۵ در پاریس که در آن به طراحان چینی روسی مدال طلا اعطا شد به نمایش گذاشته شد. به عنوان مدلی از نبوغ هنری، قطعات فوق العاده بودند، اما به عنوان ابزار تبلیغات حکومتی (پروپاگاندا) این ظروف به طور اجتناب ناپذیری دارای نقص بودند.

در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی زمانی که "ژوزف استالین" به قدرت رسید همه مخالفان را ریشه کن کرد و دیکتاتوری را برقرار نمود استفاده از هنر به عنوان وسیله ای برای تبلیغات تنها تشدید شد و رژیمی وحشی را با تصاویر ساختاری از رهبر احاطه شده در میان کودکان یعنی اعضای بریگارد جوانان کمونیست انقلابی پرستشگر استالین تقویت کرد. رئالیسم سوسیالیستی متولد شد، اما ناگزیر غیراصیل، بی روح و کسل کننده بود. این الزام که همه هنر ها آموزشی و مردمی باشدتلاش هنری را خفه کرده بود.

همه چیز واقعا در آغاز دهه ۱۹۳۰ میلادی تغییر کرد زمانی که هنرمندان خودشان تحت فشار واقعی قرار گرفته بودند، زیرا دیگر هنر مستقلی وجود نداشت. اصل حاکم در آن زمان این بود: "اگر عضو اتحادیه نبودی می توانستی به عنوان یک انگل قلمداد شوی و به اردوگاه فرستاده شوی. اگر کاملا با خواسته های رژیم سیاسی انطباق نداشته باشی پس مشکل بزرگی داری". هنر قدرت خود را از دست داده بود. در اینجا می توان دید که چگونه یک فرهنگ هنری بزرگ به دلیل فشار از بین رفت.

قحطی اجباری، حبس های دسته جمعی و اعدام های موقت، چشم انداز اتوپیایی ۱۹۱۷ میلادی را به هم ریخته بودند. سوسیالیسم شکست خورده بود و هنر انقلابی هیچ کاری برای بهبود زندگی فقرا انجام نداده بود.

منبع : فرارو