سوخت بر؛ قاچاقچی یا کم بضاعت؟!

سوخت بر؛ قاچاقچی یا کم بضاعت؟!

۱۴ اسفند ۱۳۹۹ - ۰۲:۲۷ زمان مطالعه : 3 دقیقه
سرویس اجتماعی - به این ترتیب، پنهان‌سازی موجودیت کولبر‌ها و سوخت بر‌ها و دیگر حمل کننده‌هایی که کسی از وجود آن‌ها خبر ندارد، نه تنها ایشان را به انجام اعمال خلاف قانون تشویق یا وادار می‌کند، بلکه مانع از این می‌گردد که آن‌هایی که دست در کار خیر دارند به یاریشان شتافته و به ایشان "این راهش نیست" را خاطر نشان نمایند.

محمد ماکویی؛ ماجرای سوخت بر های سراوانی یک دو قطبی دیگر در جامعه ایجاد کرد. در دو قطبی ایجاد شده، گروهی سوخت بر ها را قاچاقچیانی که باید به اشد مجازات برسند به حساب آوردند و شماری آن ها را اشخاصی مستمند و کم بضاعت، که برای کسب یک لقمه نان و از سر اجبار کار خلاف قانون کرده بودند، دانستند.

برای اینکه به سوال "کدام گروه درست، یا دست کم درست تر، می گویند؟ " پاسخ دهیم، اجازه دهید سه سوال دیگر مطرح کنیم:

آیا قبل از ماجرای سراوان نامی از سوخت بری شنیده بودید؟

آیا پیش از آنکه ماجرای کولبر ها داستان شود می دانستید که شغلی به نام کولبری هم وجود داخلی دارد؟

آیا می دانید دزد به که می گویند؟

اگر از میان سوالات فوق فقط سوال سوم پاسخ مثبت داشته باشد باید این پرسش را مطرح ساخت که چرا دولت محترم در طی سال های طولانی نخواسته در باره سوخت بری و کولبری هم اطلاع رسانی کامل کرده و مردم را متوجه این نکته که "کولبر ها و سوخت بر ها آدم های بدی هستند و نباید در باره شان دلسوزی بیخودی به خرج داد" نماید؟!

متاسفانه، باید پذیرفت که وقتی دولتی موجودیت یک جریان یا قشر را کتمان یا انکار کرده و سعی می کند جوری عمل نماید که مردم متوجه وجود آن ها نشوند یعنی یک جای کارش می لنگد و نخواسته یا نتوانسته در باره آن جریان یا آن قشر واکنش مناسب از خود نشان دهد.

به عبارت دیگر، کولبر ها و سوخت بر ها از یک نقطه نظر شبیه ساکنین لواسان، که در خانه های لاکچری زندگی کرده و نه زاده شدن و عروسی آن ها به آدمیزاد می ماند و نه مراسم تشییع جنازه و ختم و سه و هفت و سنگ قبرشان نشانی ازمعمولی بودن دارد، هستند، زیرا این هر سه مورد کاملا نشان می دهند که دولت در رسیدگی به امور برخی اقشار جامعه بسیار کوتاهی کرده است.

درست است که وفق گفته "دامن پرچین یار و صورت مردان پیر هر دو پر چینند، اما این کجا و آن کجا" کوتاهی های صورت گرفته در مورد لاکچری نشین های لواسان و ... را هرگز نمی توان با بی بهرگانی که از سر ناچاری مجبور شده اند خودشان دست به انجام کاری کارستان بزنند یکی دانست، اما باید خاطر نشان ساخت که رویه دولت در پنهان نگاه داشتن شیوه کار و نحوه گذران زندگی و جور در آمدن دخل و خرج اقشاری که "فقط در قید حیات هستند! " و یا آن هایی که "حیاطی دارند که در آن از شیر مرغ تا جان آدمیزاد یافت می شود،!" را می بایست یکی از نشانه های عدم عدالت اجتماعی در جامعه دانست!

در "انکار" و "پنهان سازی" یک نکته دیگر هم وجود دارد که موجبات خشمگین شدن مردم را فراهم می آورد. همه می دانیم که در هنگام وقوع حوادث طبیعی، از سیل گرفته تا طوفان و زلزله، دولت با اطلاع رسانی به موقع مردم را مطلع می کند که به یاری هموطنان خود شتافته و آن ها را در مصیبت ها و بلایای واصله تنها نگذارند.

حال، برای لحظه ای به این بیندیشید که زلزله یا سیلی در کشور به وقوع پیوسته و دولت در باره آن هیچگونه اطلاع رسانی خاصی انجام نمی دهد. اگر در چنین حالتی شبکه های اجتماعی مجازی هم به یاری بلادیدگان و مصیبت زدگان نشتافته و "لطفا کمک کنید" را به مردم گوشزد نسازند، قطعا، اوضاع و احوال گرفتاران در بند مشکل ایجاد شده به این زودی ها سامان نیافته و ایشان تا مدت های مدیدی حسرت به دل داشتن یک زندگی معمولی خواهند بود.

به این ترتیب، پنهان سازی موجودیت کولبر ها و سوخت بر ها و دیگر حمل کننده هایی که کسی از وجود آن ها خبر ندارد، نه تنها ایشان را به انجام اعمال خلاف قانون تشویق یا وادار می کند، بلکه مانع از این می گردد که آن هایی که دست در کار خیر دارند به یاریشان شتافته و به ایشان "این راهش نیست" را خاطر نشان نمایند.

زمانی مادر گفته بود: "فقرای واقعی را باید آدم های آبروداری که کسی از فقرشان اطلاع ندارد و مدام با سیلی صورت خود را سرخ نگه می دارند، دانست"

اگر این گفته مادر درست باشد، چرا نباشد، بی خبری مردم و سکوت و پنهان کاری مسئولین را باید از عوامل اساسی دامن زدن به فقر محسوب کرد؛ همچنان که این دو عامل، انصافا، از اسباب، آلات و ادوات ازدیاد لاکچری نشینی هم به حساب می آیند!

منبع : فرارو

اخبار گوناگون در برخط نیوز