از آفتاب گردان ها بپرس

از آفتاب گردان ها بپرس

۱۷ آذر ۱۴۰۰ - ۲۱:۱۱ زمان مطالعه : 3 دقیقه
سرویس اجتماعی - هفته‌نامه‌ی دوچرخه > یاسمن مجیدی: این‌جا تمام باران‌ها اسیدی است. رنگ از رُخ گلگون شهر رفته است. این‌جا کسی خورشید را به‌درستی نمی‌شناسد. سال‌هاست کسی او را در آسمان بالای سرش ندیده است.

به گزارش سرویس اجتماعی برخط نیوز به نقل از همشهری - آن ها که سن و سالی ازشان گذشته، اغلب شمایل خورشید را به فراموشی سپرده اند و کوچک ترها نیز درک روشنی از یک روزِ سلیس آفتابی ندارند.

انگار در آن دوردست ها، کارخانه ای هست که شبانه روز و بی وقفه، از سمت غرب، مشغول تولید ابرهاست. کارخانه ای که لحظه ای از حرکت نمی ایستد. همه به نبودن خورشید عادت کرده اند که دیگر نیازی نمی بینند او را در آسمان تماشا کنند. انگار فراموش کرده اند اگر خورشید نباشد، بساطِ حیاتشان از اساس برچیدنی است.

دوباره به مردم رو می کنم و با صدای بلند می پرسم: «این جا کسی خورشید را نمی شناسد؟»

بالأخره یک نفر از ضلع شرقی میدان پیدا می شود و پاسخ می دهد: «این سؤال را نه از ما که از آفتاب گردان ها بپرس. آن ها حامی خورشیدند»

  • فقط یک راه مرا به مقصد می رساند

نقشه ی راه را دستم گرفته ام و بیهوده دور خودم می چرخم. جهت ها را می شناسم، اما این به تنهایی برای خواندن نقشه کافی نیست. از هرسمتی که می روم نمی رسم. جاده ها مدام کش می آیند و به پایانِ خود نمی رسند. نقشه خواندن هم بلدی می خواهد، همان طور که پیمودن این مسیر بلدِ راه می خواهد.

دنیا پر است از جاده هایی که فقط برای پرکردن نقشه ها ساخته می شوند. هیچ یک مرا به مقصد نمی رسانند. فقط یک جاده مرا به همان جایی که می خواهم می برد و پیداکردن و تشخیص دادن همان یک جاده از میان این همه راه و بی راه سخت است، بسیار سخت. در میانه ی راه، می ایستم. با صدای رسا از مرد دهقان می پرسم: «تا مزرعه ی آفتاب گردان ها چه قدر راه است؟» مرد، از کار دست می کشد و سرش را به سمتم برمی گرداند.

 نگاهش از دریچه ی چشم هایم عبور می کند. حس می کنم کسی وارد دنیای درونم شده است.

نقشه را نشانش می دهم و می گویم: «راه را پیدا نمی کنم. به گمانم گم شده ام.»

می گوید: «توی نقشه دنبالش نگرد. همه چیز را که آن جا نمی نویسند. بخشی از راه فقط با پای پیاده طی می شود.»

مرد برمی گردد سمت زمین و این بار، بی آن که حتی نگاهم کند، می گوید: «کفش هایت! مناسب نیستند.»

به کفش هایم نگاه می کنم.

  • تمام قد، تا برآمدن روز آفتابی

آفتاب گردان ها، نه فقط عاشقِ خورشید بلکه خود، شبیه به خورشیدند. عشق هرچیز و هرکس را تا آن جا پیش می برد که خود جزئی از آن چه دوست می دارد شود. به پاهایم نگاه می کنم. پر از تاول است. دهقان درست می گفت! باید کفش مناسب می پوشیدم. پیمودن هرمسیر، کفش مخصوص به خودش را می خواهد.

راه زیادی آمده ام اما حالا این جا هستم. از دور به تماشای مزرعه نشسته ام، به تماشای اطاعت بی چون و چرا، به تماشای پیرویِ بی بهانه ی گل ها از خورشید. خورشیدی که هیچ کس او را نمی بیند و سال هاست در پسِ ابر است.

آن جا در شهر کم نبودند کسانی که می گفتند بی نیاز از خورشیدند، اما در حقیقت زندگیشان به خورشید وابسته بود. هنوز هم هست.

احساس می کنم از انسان بودن خسته ام. از زیستن میان چنین مردمانی. دلم می خواهد میان آفتاب گردان ها باشم. یکی از آن ها باشم. دلم می خواهد کفش هایم را از پا درآورم و پاهایم را در خاکِ خوبِ همین جا فرو کنم. می خواهم همین جا در مزرعه ریشه کنم.

تمام قد تا لحظه ی شکافتن ابرها، تا آمدن آن روزِ آفتابی، این جا بایستم و تابش مجدد خورشید و هجوم باشکوه نور از لابه لای ابرها را نظاره گر باشم. از آسمانِ همیشه ابری شهر خسته ام. نباید بیش از این به تیرگی خو کنم. می خواهم همین جا چشم انتظار بمانم تا روشنایی به جهان بازگردد. درست مانند تو که حامی خورشید و پرتوهای آن بوده ای. تویی که در روزهای بارانی پس از واقعه، هم چنان از خورشید می گفتی تا روشنایی در جهان باقی بماند. می خواهم کمی شبیه تو باشم.


تصویرگری: مونا اِدیولِسکُو

منبع : همشهری آنلاین