پایان هایی که فراموش کرده ام

پایان هایی که فراموش کرده ام

۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۱ - ۲۱:۱۰ زمان مطالعه : 3 دقیقه
سرویس اجتماعی - هفته‌نامه‌ی دوچرخه > یاسمن رضائیان:امروز معلممان گفت: بچه‌ها، دیگر زمانی تا امتحانات پایان‌ترم نمانده. اگر هنوز قسمت‌هایی از درس را یاد نگرفته‌اید، زودتر دست‌به‌کار شوید. بعد از این حرف، همهمه‌ای در کلاس افتاد. انگار که هیچ‌کدام از بچه‌ها از امتحان‌های خرداد خبر نداشتند.

به گزارش سرویس اجتماعی برخط نیوز به نقل از همشهری - چند ثانیه ای کلاس شلوغ بود تا این که همه چیز به حالت قبل برگشت.

اما در من حسی بیدار شده بود که نگذاشت به حالت قبلی ام برگردم. داشتم به زمان و به پایان هایی که از راه می رسیدند فکر می کردم. با خودم فکر کردم، گاهی زمان به سر می رسد و ما به نقطه ی پایان یک ماجرا می رسیم، بدون این که برای پایان آماده باشیم. عجیب است که از پایان خبر داریم، اما انگار آن را فراموش می کنیم. درست مثل اتفاقی که امروز در کلاس افتاد. چه کسی بود که بگوید من خبر نداشتم خرداد زمان امتحانات است؟ آن همهمه هم از بی خبری نبود. از فراموش کردن بود.

زندگی پر از نقطه های پایان است

به پایان هایی فکر کردم که اغلب آن ها را دور می دیدم. به کودکی ام برگشتم. کوچک که بودم همه چیز را دور می دیدم. چنان رها بودم که انگار از جنس بی نهایت بودم. هیچ پایانی برای من وجود نداشت. آن روزها شبیه به بادبادکی بودم که نخ آن رها شده بود. پیش می رفتم، بدون این که نقطه ی پایانی در ذهن داشته باشم.

اما واقعیت این است که زندگی پر از نقطه های پایان است. برای درک پایان ها، نیازی نیست راه دوری بروم. همین که زنگ تفریح می خورد یعنی پایان یک کلاس فرا رسیده است. زنگ خانه که می خورد یعنی پایان یک روز دیگر در مدرسه فرا رسیده است. و هنگامی که شب می شود، یعنی یک روز دیگر تمام شده است و من با سفر به دنیای خواب یک شبانه روز را پشت سر گذاشته ام و به استقبال شروعی دیگر رفته ام. شروعی که آن هم خیلی زود به نقطه ی پایان می رسد.

من پرنده نبوده ام که بدانم

با صدای شور و خنده ی بچه ها به خودم آمدم. یاکریمی آمده بود و پشت پنجره ی کلاس نشسته بود. حواس بچه ها پی یاکریم رفته بود و معلم سعی می کرد آن ها را به کلاس برگرداند. به بال های یاکریم نگاه کردم. همیشه فکر می کردم پرنده ها رهاترین موجودات روی زمین هستند. فکر می کردم آن ها می توانند به هرجا که دوست دارند بروند و مرزها را پشت سر بگذارند. اما حالا و با این فکر عجیبی که در سرم افتاده بود، نظرم تغییر کرد.

حتی پرنده ها هم نمی توانند به دوردست ترین مکان ها بروند. برای پرواز آن ها هم حدی وجود دارد و آن ها نیز نقطه ی پایانی دارند. اما این نقطه ی پایان کجاست؟ من هیچ وقت پرنده نبوده ام که بدانم.

وقتی زنگ خانه خورد، بچه ها هنوز درباره ی امتحان های خرداد حرف می زدند. انگار واقعاً حواسشان به امتحان ها نبوده و با حرف معلم به خودشان آمده بودند. ذهن خیال باف من اما پی پایان های دیگر رفته بود. از خودم پرسیدم: «آیا من همیشه برای همه ی پایان هایی که در زندگی تجربه خواهم کرد آماده خواهم بود؟ اصلاً می شود برای همه ی پایان ها آماده بود؟ شاید هم بعضی از آن ها بی مقدمه از راه می رسند.»

چه قدر خوب است باران بگیرد

یاد خواب دیشب افتادم. در خیابان بودم و هوا بهاری بود. در خواب داشتم به رؤیاهایم فکر می کردم که باران گرفته بود. از این که باران بی مقدمه از راه رسیده بود تعجب کرده بودم، اما خوشحال هم بودم. در خواب با خودم گفته بودم چه قدر قشنگ است وقتی به خیال هایت فکر می کنی، باران ببارد.

بله، بعضی از پایان ها بی مقدمه از راه می رسند. در خواب، هوای بهاری بی مقدمه تمام شده بود و یک باره باران گرفته بود. از آن باران هایی که از دل آسمان آفتابی می بارند. با خودم گفتم: «پس پایان ها همیشه هم نگران کننده نیستند. آن ها می توانند خبری خوش با خودشان بیاورند.» از این فکر دلم آرام شد. مسیرم را تغییر دادم تا از زیر سایه ی درختان آن طرف خیابان بروم.

بعد چشمم به آسمان افتاد. خبری از ابرهای باران زا نبود اما با خودم گفتم: «هیچ بعید نیست بارانی بهاری یک باره از راه برسد.» و راستش ته دلم از این فکر خوش حال شدم. چه قدر خوب است وقتی دارم به اتفاقات خوشِ یک باره فکر می کنم، باران بگیرد.


تصویرگری: پاسکوالینو فراکاسو

منبع : همشهری آنلاین

آخرین اخبار سرویس اجتماعی