نمایشگاه کتاب؛ پاتوق بچه های ماه!

نمایشگاه کتاب؛ پاتوق بچه های ماه!

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ - ۱۸:۵۰ زمان مطالعه : 6 دقیقه
سرویس اجتماعی - سیدسروش طباطبایی‌پور: وقتی وارد مصلای امام‌خمینی (ره)، محل برگزاری نمایشگاه کتاب شدم، اندازه‌ی دو سال، خستگی‌ام در رفت. کرونای بی مزه، در این دو سال، مرا از دیدن این‌همه کتاب و کتاب‌خوان مثل خودم، یک‌جا، محروم کرده بود و حالا توی حیاط و شبستان‌های مصلی، چرخ می‌زدم و از دیدن این همه لبخند آدم‌های عاشق کتاب، کلی کیف می‌کردم.

به گزارش سرویس اجتماعی برخط نیوز به نقل از همشهری - همیشه یادم بود که روزهای اول نمایشگاه خلوت تر است؛ اما بی دلیل، پنج شنبه، دومین روز نمایشگاه را برای بازدید انتخاب نکردم؛ «فرهاد حسن زاده»، نویسنده ی نام آشنای کودکان و نوجوانان، در صفحه ی شخصی اش، با گروهی از نوجوان ها به نام «بچه های ماه»، قرار گذاشته بود.

علاوه بر بازدید از نمایشگاه، برای من هم فال بود و هم تماشا! کلی دلم برای عموفرهاد، مسئول بخش ادبیات دوچرخه تنگ شده بود؛ آخر بعد از بازنشسته شدن او از مؤسسه ی همشهری، او را کم تر دیده بودم؛ و البته دوست داشتم، از نزدیک، بچه های ماهش را هم ببینم.

قرار، ساعت پنج و نیم عصر، در سرای اهل قلم کودکان و نوجوانان بود. وقتی رسیدم، بچه ها جمع شده بودند و منتظر استادشان بودند؛ هر تازه واردی هم که می آمد، همه ذوق می کردند و از دیدنش خوشحال می شدند.

قصه ی گروه بچه های ماه را از بهار، یکی از بچه های ماه پرسیدم. گفت: «ما در طول این دو سال، در کلاس های مجازی نویسندگی آقای فرهاد حسن زاده شرکت کردیم؛ و چون وجه مشترکمان، کتاب و کتاب خوانی بود، بعد از پایان هر دوره، از طریق فضای مجازی و در گروهی با نام بچه های ماه،  ارتباطمان را با استاد و البته با هم حفظ کردیم و در گروه، کلی درباره ی کتاب و فیلم و موضوع های فرهنگی دیگر حرف می زدیم.

 علاوه بر ویژگی های جذاب خود آقای حسن زاده و البته روش تدریس عالی اش،  این گروه یک ویژگی خاص دیگر هم داشت؛ هر کدام از بچه های ماه، از یک گوشه از کشورمان بودند و بودن در گروه بچه های ماه، ما را با فرهنگ های گوناگون کشورمان هم آشنا می کرد؛ بوشهر، اصفهان، تهران، قم و...»

به بهار گفتم: «آیا محصول این دورهمی، در طول این دو سال، فقط ارتباط بچه ها با استاد و با هم دیگر بود؟»

لبخند زد و گفت: «این روزها، نهمین شماره ی نشریه ی بچه های ماه را هم منتشر کردیم؛ نشریه ای از نوجوان ها؛ برای نوجوان ها!»

 و ادامه داد: «اوایل سال قبل، آقای حسن زاده در گروه پیشنهاد دادند که با کمک هم، نشریه ای مجازی تولید کنیم؛ بچه های ماه هم که عاشق نوشتن بودند و تولید محتوای فرهنگی؛ خلاصه همین پیشنهاد جرقه ای شد برای تولید یک نشریه ی نوجوانانه...»

آقای حسن زاده، خودش را به بچه ها رساند و مسئول بخش سرای اهل قلم، ضمن خوش آمدگویی، ریش و قیچی را داد دست آقای حسن زاده و بچه ها! همه ذوق کرده بودند که استادشان را از نزدیک می بینند. بچه ها خودشان را به هم معرفی می کردند و کلی درباره ی کتاب و آخرین چیزهایی که خوانده اند، حرف می زدند.

آقای حسن زاده، کمی هم با بچه ها درباره ی نویسندگی حرف زد: «بچه ها! نوشتن یک مسیر است و هر کسی می تواند از هرکجای این مسیر، وارد این حوزه شود، در آن بماند و یا از آن خارج شود؛ اما بد نیست بدانید در این مسیر، فقط نوشتن نیست؛ کلی تجربه های دیگر هم وجود دارد که شما می توانید از آن ها استفاده کنید؛ مثل همین ارتباط شما با هم، احساس مسئولیت در قبال هم و... این ها همه دستاورهای دنیای نویسندگی است برای شما!»

موقع قرار عکس دست جمعی، خیلی از بچه ها رفته بودند تا در نمایشگاه چرخی بزنند؛ اما همین عکس از گروهی از نویسندگان نوجوان و پر انرژی هم، غنیمتی بود که در تاریخ ثبت شد. من هم همراه گروهی از بچه ها، راهی بازدید از سالن کودکان و نوجوانان نمایشگاه کتاب شدیم؛ نمایشگاهی که تا پس فردا، شنبه هم دایر است و منتظر دیدن شما!

نمایشگاه کتاب؛ پاتوق بچه های ماه!

  • کتاب؛ هزار تجربه از زندگی!

سری به شیوا حریری، مسئول بخش نوجوان هفته نامه ی دوچرخه و مسئول بخش کودک و نوجوان نشر چشمه  زدم. به گرمی از من استقبال کرد. می گفت: «کتاب های چاپ جدید، خیلی گران است و بازدیدکنندگان، فقط کتاب ها را نگاه می کنند و می روند. البته این که به موازی این نمایشگاه، بخش مجازی هم فعال است، کمی در کم شدن بازدیدکنندگان اثر داشته.

از او پرسیدم نوجوان های امروزی، بیش تر چه ژانری از کتاب های شما را می خرند؟ در جواب گفت: «کتاب های هیجانی و ماجراجویانه رو بیش تر می پسندند. البته دنبال کتاب های طنز هم هستند و متأسفانه کتاب هایی که کمی عمیق تر و جدی تر است، مخاطب های کم تری دارند.

او چند کتاب عمیق از نشر چ را هم برای خوانندگان دوچرخه، معرفی کرد:

1. «واتسون ها به بیرمنگام می روند»، اثر کریستوفر پل کورتیس و ترجمه ی محسن خادمی
2. «پسری به نام امید»، اثر لارا ویلیامسون و ترجمه ی بیتا ابراهیمی
3. «دردسرساز»، اثر بن میکائلسن و ترجمه ی پروین علی پور
4. «دروغ»، اثر کاره سانتوس و ترجمه ی سارا یوسفی
5. «با کفش های دیگران راه برو»، اثر شارون کریچ و ترجمه ی کیوان عبیدی آشتیانی
6. «این هم جور دیگر»، اثر رولد دال و ترجمه ی رضی هیرمندی
7. «چارلز دیکنز و بچه های خیابانی لندن» اثر آندرآ وارن و ترجمه ی ریحانه یوسفی

حریری در پایان به نوجوان ها گفت: «اگر کتاب نخوانیم، جهان های دیگر را از دست خواهیم داد و فقط یک تجربه برای زندگی داریم؛ زندگی خودمان و همین!

  • دنیایی دیگر!

«فاطمه اقبال» هم یک کلاس ششمی علاقه مند به مطالعه و نوشتن است. او هم طرفدار آقای حسن زاده است و فکر می کند به خاطر کتاب های خوبی که از کودکی به او معرفی شده، حالا عاشق کتاب است. فاطمه می گوید: «من کتاب می خوانم تا بتوانم دنیایم را به شکلی بهتر ببینم.» آخرین کتابی که خوانده و پسندیده هم این است: «کمی تا قسمتی معمولی»، اثر باربارا دی، ترجمه ی محبوبه نجف خانی از نشر افق

نمایشگاه کتاب؛ پاتوق بچه های ماه!

  • کسب مهارت!

موقع بازدید از غرفه ها، نوجوانی توجهم را به خود جلب کرد. توی غرفه ایستاده بود و کتاب هایی را که خودش خوانده بود، به نوجوان ها معرفی می کرد. با او هم گفت وگوی کوتاهی کردم. اسمش «علی آشتیان» بود و کلاس ششم را به پایان رسانده بود.

می گفت: «همیشه گوشه ی ذهنم بود که مهارتی را یاد بگیرم و چون عاشق کتاب بودم، به ذهنم رسید در یک کتاب فروشی کار کنم. بعد از راضی کردن خانواده، با مسئول یک کتاب فروشی حرف زدیم و حالا حدود یک سال است در آن جا کار می کنم.
تابستان ها هر روز آن جا می روم و در طول سال تحصیلی، پنج شنبه ها! علی درباره ی ماجرای علاقه اش به کتاب هم نکته ی جالبی را گفت: «اقوام دور و نزدیک، اهل مطالعه بودند و کتاب های خوب را از کلاس دوم و سوم دبستان، به من معرفی کردند. خلاصه دسترسی به کتاب خوب، باعث شد من هم عاشق کتاب شوم.»

علی هفته ای دو سه کتاب می خواند و این کتاب را به خوانندگان دوچرخه معرفی کرد: «دونده ی هزار تو»، اثر جیمز دشنر، ترجمه ی مینا موسوی از نشر افق

نمایشگاه کتاب؛ پاتوق بچه های ماه!

  • قدم های کوچک

با «رامبد رنجبر»، 13 ساله از کرج و عضو گروه بچه های ماه هم صحبت کردم. او هم عاشق نوشتن است و اولین کتابش را با تصویرگری خواهرش، آماده کرده و برای چند انتشاراتی هم فرستاده؛ اما هنوز جواب نگرفته؛ اما هم چنان به چاپ کتابش امیدوار است. البته با هم به این نتیجه رسیدیم شاید بهتر باشد نوجوان های نویسنده، آثارشان را برای نشریه هایی مثل دوچرخه بفرستند تا بهتر دیده و نقد و بررسی شود.

رامبد پیشنهاد خوبی هم برای نوجوان ها داشت: «برای کتاب خوان شدن، حتماً نباید در همان شروع، کلی صفحه را پشت سر هم بخوانی. می توانیم کتاب خواندن را با قدم های کوچک تر شروع کنیم و مثلاً تصمیم بگیریم روزی 20 صفحه کتاب بخوانیم.»

منبع : همشهری آنلاین

آخرین اخبار سرویس اجتماعی