داستان (هندسه ی اورژانسی)

داستان (هندسه ی اورژانسی)

۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ - ۱۸:۵۸ زمان مطالعه : 5 دقیقه
سرویس اجتماعی - هفته‌نامه‌ی دوچرخه > زهرا نوری:قوچانی رنگش پریده است و از درد، صورتش منقبض شده. برای اولین‌بار دلم برایش می‌سوزد، اما نمی‌توانم او را ببخشم. هروقت بابا تهدید می‌کند، دیگر مدرسه نمی‌آید.

به گزارش سرویس اجتماعی برخط نیوز به نقل از همشهری - بخشیدن قوچانی سخت تر می شود. به سؤال های هندسه نگاه می کنم. کاملاً معلوم است قوچانی امتحان نگرفته، انتقام گرفته!

اولین روزی که دیدمش، از او خوشم آمد. خوب درس می داد. ته لهجه ای داشت که وقتی حرف می زد، صدایش گرم و مهربان تر می شد. در نگاهش غمی بود که چهره اش را عمیق تر نشان می داد، اما بعد از آن ماجرا، با او سر لج افتادم. وقت درس دادن هم نگاهش نمی کردم. اگر اتفاقی او را در راهروی مدرسه می دیدم، سلام نمی کردم. جنگ را خودش شروع کرده بود!

زیرچشمی حواسم به قوچانی است؛ حالش خوب نیست. دستش را به صندلی می گیرد و مثل درختی که تنه اش را با تبر زده باشند، می افتد زمین!

جلسه ی امتحان به هم می ریزد. بچه ها بالای سرش جمع می شوند. صدای جیغ دخترها در کلاس می پیچد. بعضی گریه می کنند. مراقب امتحان، بچه ها را از دور معلم هندسه، کنار می زند. کلاس را خالی می کنند و ما را به کلاس دیگری می فرستند. آمبولانس که می رسد، فقط به یک سؤال فکر می کنم؛ اگر به هوش نیاید چه؟!

اگر آن ماجرا پیش نمی آمد، قوچانی می توانست معلم محبوبم باشد و من، شاگرد خوبی برای درس هندسه. اما بعد از آن روز، با هندسه و قوچانی لج کردم. باور نکرد تمرینات هندسه را حل کرده ام. باور نکرد برنامه ی کلاسی ام را اشتباهی آورده ام!

آن روز وقتی جلوی دفتر مدرسه ایستاده بودم، قسم خوردم که هرگز او را نمی بخشم. بابا کلافه به ساعتش نگاه می کرد. زیر نگاه سنگین دبیر ادبیات، گونه هایم سرخ شده بود. سرم را انداختم پایین تا چشمم به بچه ها و معلم ها نیفتد.

صدای فریاد خانم مرادی از پشت میکروفن، مدرسه را می لرزاند. معلم هندسه را به بابا نشان دادم که داشت چندتایی قرص را با لیوانی آب، سر می کشید. خانم مرادی آمد جلوی در، با لبخندی که فقط مال والدین بود پرسید: «با کی کار داری دریا؟»

سرم را انداختم پایین: «خانم قوچانی گفتن بابام بیاد مدرسه!»

خانم مرادی سری به تأسف تکان داد. قوچانی آمد جلوی در. سلام داد و گفت: «ازتون خواستم بیاید که...»

بابا نگذاشت حرفش تمام بشود: «خانم! من کارمند دولتم... بی کار نیستم که برای جا گذاشتن یه دفتر بیام مدرسه.»

بچه ها از حیاط مدرسه وارد راهرو می شدند. از پله ها که بالا می رفتند، ما را تماشا می کردند؛ شده بودم فیلم سینمایی! لابه لای بچه ها، سیما را دیدم که دستی تکان داد.

بابا کلافه گفت: «این چندمین باره که دفترش رو جا گذاشته؟»

قوچانی سعی کرد به خودش مسلط باشد: «مسئله چندمین بار نیست، من وظیفه دارم که والدین رو در جریان امور درسی بچه ها بذارم.»

نمی توانستم به چشم های قوچانی نگاه کنم. وقتی بابا این جوری از من دفاع می کرد، حس خوبی داشت. هرچند می دانستم، سرزنش هایش در خانه، در انتظارم بود. قوچانی دیگر چیزی نگفت.

ماجرا را که برای سیما می گویم، لبخند می زند: «دم بابات گرم! قوچانی دیگه به کسی نمی گه مامان و باباش رو بیاره مدرسه!»

چند روز بعد، سرگروه هندسه می شوم. سیما موذیانه می گوید: «داره ازت دل جویی می کنه! شدی نورچشمی!»

نگران می گویم: «تلافی می کنه بالأخره! ببین کی گفتم. اگه تجدیدم نکرد!»

تابستان، گرم و تند شروع می شود. در روزهای داغ تابستان، گاهی به قوچانی فکر می کنم. نگرانش می شوم و گاهی از سرم می گذرد که زنگ بزنم مدرسه و حالش را بپرسم، اما زنگ نمی زنم.

نیمه های تیرماه، خانم مرادی تلفن می زند. احضار می شوم مدرسه. قلبم تندتند می زند. شانس آورده ام که بابا سرکار است وگرنه توی دردسر می افتادم. تا به مدرسه برسم، به هزار و یک احتمال فکر می کنم. شاید یک خبرچین لو داده که قبل از امتحان هندسه، ماشین قوچانی را پنجر کرده ام! اصلاً برای این چیزها که احضارم نمی کنند مدرسه!

حیاط مدرسه ساکت است و از خنده و جیغ و داد بچه ها خالی. خانم مرادی در دفتر مدرسه است. در می زنم. سلام می کنم. خانم مرادی اشاره می کند که بنشینم. با تردید روی صندلی می نشینم.

خانم مرادی همان طور که کارنامه ها را مُهر می زند، شمرده می گوید: «خانم قوچانی امروز اومده بود مدرسه به خاطر شماها... »

زنگ تلفن مدرسه می پرد وسط حرف هایش. سؤالی در سرم می چرخد: «به خاطر ما؟ چرا؟»

خانم مرادی عصبانی می شود: «برای موجه کردن غیبتِ جلسه ی امتحان، باید نامه ی استعلاجی از دکتر بیارین. قبلاً هم گفتم!»

تلفن را که قطع می کند، هنوز عصبانی است: «بنده ی خدا فکر می کرد سر ماجرای اومدن اورژانس، بچه ها شوکه شدن و امتحان رو خراب کردن! نمی دونه شماها اصلاً درس نمی خونین!»

کارنامه را می دهد دستم و خیره می شود به من. همه ی نمره هایم بالای ۱۸ است، به غیر از هندسه.

خانم مرادی ادامه می دهد: «به خاطر شماها از مدیر خواهش کرد تا برگه ی تجدیدی ها رو دوباره خودش تصحیح کنه... با مسئولیت خودش به همه تون نمره ی قبولی داد!»

بین بچه ها شایعه شده بود که برگه ی هندسه را داده اند به دبیر دیگری که تصحیح کند. گیج می پرسم: «الآن کجا هستن؟»

سه نفر از هم کلاسی هایم وارد دفتر می شوند. سلام می دهند و با تعجب به من نگاه می کنند.

خانم مرادی از جایش بلند می شود و کارنامه ها را در کشوی میزش می گذارد: «زنگ زدم تا خودتون بیایید مدرسه و ازش تشکر کنید، اما حالش خوش نبود، رفت.»

خانم مرادی حرف می زند.

حرف می زند. حرف می زند.

و من به خانم قوچانی فکر می کنم.

فکر می کنم. فکر می کنم.


تصویرگری: گیزِم وُرال

منبع : همشهری آنلاین

آخرین اخبار سرویس اجتماعی