سوپرمن سرخ ها؛ کاپیتان کاپ ها  -  خداحافظی  چهره  فراموش نشدنی تاریخ فوتبال ایران
سرویس ورزشی - کاپیتان کهنه‌کار پرسپولیس رسماً خداحافظی‌اش از میادین را اعلام کرد.

به گزارش سرویس ورزشی برخط نیوز به نقل از همشهری - بهروز رسایلی

هوادار فوتبال به طور غریزی علاقه دارد بازیکنان هجومی و تکنیکی را مورد ستایش قرار بدهد. معمولا آنهایی که دریبل می زنند یا گل خوب به ثمر می رسانند مورد علاقه افکار عمومی هستند. این باگ حتی هنگام توزیع جوایز فردی هم توی ذوق می زند. در تمام طول تاریخ فقط یک مدافع به اسم فابیو کاناوارو توپ طلا برده. بقیه اوقات، این هافبک ها و مهاجمان هستند که جایزه می گیرند و بقیه به نوعی فدای موفقیت آنها می شوند. اینها را گفتیم تا یادآوری کنیم خیلی سخت است یک مدافع باشی و آنقدر خوب عمل کنی که همه شیفته ات بشوند. این داستان جلال حسینی است؛ سوپرمن سرخ ها که بالاخره نامه کوتاه خداحافظی اش را نوشت و به ۲۰ سال دوران پرافتخار حضورش در زمین پایان داد.

جلال حسینی اما سزاوار این همه نگاه، این همه محبت و تحسین بود. از نظر فنی بدون تردید او یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال ایران به شمار می آید. این تعارف نیست. تفاوت کهکشانی آمار گل های خورده در حضور و غیاب جلال به خوبی نشان می دهد آقای شماره ۴ چه مدافع ارزشمندی بوده است. تنها حضور او باعث شد میانگین گل های دریافتی پرسپولیس در سال های عموما منتهی به قهرمانی، حداقل ۳۰ درصد نسبت به گذشته کاهش پیدا کند. کجا می توان بازیکنی با این حجم اثرگذاری پیدا کرد؟ کجا می شود مدافع وسطی پیدا کرد که نه تنها خودش ۱۱۵ بازی ملی انجام داده، بلکه عمدتا زوج هایش در آن پست را هم به سمت دروازه های تیم ملی رهنمون کرده است؟ حسینی باهوش بود و آگاهی محیطی بالایی داشت؛ این مسئله را در ضربات سر هدفمند او که اغلب به بازیکنان خودی می رسید، به وضوح می شد دید. قابلیت های حسینی اما به همین مقدار محدود نبود. جلال قدرت رهبری تیم هایش را داشت. به کسی باج نمی داد و تضمین کننده انضباط تیمی بود. به یاد بیاورید واکنش تندش را به آن شوخی دسته جمعی بازیکنان پرسپولیس در مصاحبه با برنامه نود؛ جایی که او نهیب زد: «همه شوخی ها باید درون تیم بماند و لازم نیست به رسانه ها درز کند.»

با این روحیه، عجیب نبود که حسینی کاپیتان کاپ ها شد؛ رکورددار قهرمانی در تاریخ لیگ برتر که هیچ موفقیتی او را اشباع نکرد. جلال در حالی کفش هایش را می آویزد که به گواه بسیاری از منتقدان هنوز می توانست یکی، دو فصل دیگر به کارش ادامه بدهد. او ۲ دهه در اوج درخشید و تمام توان بالقوه اش را به فعل رساند. این مهم میسر نمی شد، جز با سختکوشی، جنگجویی و دوری از حواشی. خداحافظی با او، وداع با یک ستاره درخشان و تاریخ ساز است که شاید به این زودی ها کسی در سطحش ظهور نکند.

منبع: روزنامه همشهری

منبع : همشهری آنلاین

آخرین اخبار سرویس ورزشی