پاییـز؛ فصل بهتر دیدن

پاییـز؛ فصل بهتر دیدن

۱۰ آبان ۱۳۹۹ - ۱۰:۱۴ زمان مطالعه : 6 دقیقه
سرویس علم و فناوری - کانون بانوی قلم در فرهنگسرای آفتاب یکی از کانون‌های فعال در حوزه فرهنگ و ادب است که تا پیش از شیوع ویروس کرونا برنامه‌های حضوری این کانون، مخاطبان بسیاری داشت. مدتی است اغلب فعالیت‌های فرهنگی و هنری فرهنگسرا از جمله آموزش داستان‌نویسی به‌صورت مجازی برگزار می‌شود.

شهره کیانوش راد:  مخاطبان و هنرجویان این گروه اکنون در فضای مجازی گرد هم آمده اند و در کلاس های آموزشی” میترا اصانلو» شرکت می کنند. اصانلو، نویسنده کتاب های «به سپیدی صلح» و «شبیه بی صدای تو» است و دبیری کانون بانوی قلم فرهنگسرای آفتاب را برعهده دارد. او معتقد است که فرهنگسراها حتی در شرایط کرونا نقش مؤثر و قابل توجهی در ارتقای فرهنگ و سلامت شهروندان برعهده دارند.

 برای داستان نویس شدن نیاز به داشتن استعداد ذاتی داریم یا از راه آموزش هم می توان این مهارت را به دست آورد؟  
 هرفردی که قدرت تخیل داشته باشد و به نوشتن علاقه مند باشد در هر سن و با هر سطح تحصیلات می تواند نوشتن را تجربه کند. البته داستان نویسی تکنیک هایی دارد که از راه آموزش می توان مهارت خود را در زمینه نویسندگی ارتقا داد. ممکن است ما به صورت تجربی بتوانیم حرف های خوبی بزنیم اما داشتن آگاهی و دانش به ما کمک می کند بتوانیم بهتر حرف بزنیم و بهتر بنویسیم. بنابراین آموزش روش ها و اصول داستان نویسی بسیارضروری است و نویسنده ای که می خواهد اثر او قابل ارائه، دفاع و نقد باشد باید با این تکنیک ها آشنا شود.  

 دوره های آموزش نویسندگی در فرهنگسرای آفتاب و در شرایط کرونا به چه شکل برگزار می شود؟  

پاییـز؛ فصل بهتر دیدن


کلاس های حضوری فرهنگسرای آفتاب با شیوع کرونا تعطیل شد. اوایل به صورت آنلاین برگزار می شد اما به دلیل اختلالات اینترنت همه نمی توانستد همزمان در کلاس شرکت کنند. تصمیم گرفتیم یک روز در هفته فایل آموزش صوتی برای گروه هنرجویان ارسال شود و بعد آنها نوشته های خود را بفرستند تا بتوانیم آنها را در همان گروه مجازی نقد و بررسی کنیم. آموزش ها براساس کتاب «آموزش داستان نویسی پیشرفته» نوشته ابوالفضل درخشنده ارائه می شود. علاقه مندان به داستان نویسی می توانند با عضو شدن در کانون بانوی قلم و فراگرفتن شیوه های نوشتن، رؤیاهای خود را تحقق ببخشند.  
 

چرا عموماً خانم ها در کلاس های داستان نویسی شرکت می کنند؟  
بانوان فارغ از مشغله بیرون، وقت های زیادی را با خودشان سپری می کنند و در هر زمینه ای با خود مکالمه دارند. این مکالمات در واقع روند زندگی و تجربیاتی است که می توانند و شاید دوست داشته باشند آنها را روی کاغذ بیاورند. مهم نیست در چه سنی شروع به نوشتن کنیم. در ۱۳ یا ۷۰ سالگی مهم اتفاق خوبی است که با نوشتن برای ما رقم می خورد. خانمی ۸۴ ساله از آمریکا متن هایی را برای من ارسال کرد و گفت این نوشته ها همه زندگی من است و می خواهم حتماً چاپ شود. اسم کتاب «سرنوشت شیرین» است. جلد نخست آن به چاپ رسیده و جلد دوم در دست چاپ است.  
 

 با توجه به ارتباطتان با مراکز فرهنگی به خصوص فرهنگسرای آفتاب، نقش این مراکز در استعدادیابی و ارائه برنامه های آموزشی و فرهنگی در محله ها را چگونه ارزیابی می کنید؟  
این مراکز نقش بسیار مؤثری در ارتقای فرهنگ شهروندی درمحله ها دارند. فرهنگسراها کلاس های متنوع را با هزینه هایی که قابل مقایسه با مراکز خصوصی نیست برگزار می کنند. اقشار مختلفی از شهروندان شامل سالمندان، بازنشسته ها، زنان خانه دار و... که توانایی شرکت در کلاس های خصوصی را ندارند می توانند با توجه به سلیقه و نیازشان از این کلاس ها استفاده کنند.

کلاس های فرهنگسراها برای گروه های سنی مختلف طراحی شده و این فرصت را در اختیار همه شهروندان قرار داده تا در محیطی فرهنگی بتوانند بیاموزند و با افراد دیگر ارتباط برقرار کنند. فرهنگسرای آفتاب با مدیریت خوب و دغدغه مند در این زمینه بسیار خوب عمل می کند.  

 با وجود تنوع برنامه های فرهنگی و هنری در فرهنگسراها، چرا از برخی برنامه ها استقبال چندانی نمی شود؟  
 دلیل آن به ضعف اطلاع رسانی برمی گردد. الان شرایط کروناست و خیلی از کلاس ها به صورت مجازی برگزار می شود اما به طور کلی اطلاع رسانی از برنامه های فرهنگسراها باید وسیع تر اتفاق بیفتد. حتی اگر لازم است هر فرهنگسرا در محدوده منطقه ای که قرار دارد خانه به خانه تبلیغ و اطلاع رسانی کند. حضور شهروندان در برنامه های فرهنگی فرصتی است که می تواند به سلامت جامعه منجر شود.

موضوع دیگری که در برنامه ریزی اهمیت دارد، نیازسنجی از سلایق مخاطبان است. اگر برنامه ریزی براساس نیاز مخاطبان و با اطلاع رسانی وسیع در محله انجام شود تعداد مخاطبان بیشتر خواهد شد. حتی در فضای مجازی هم می توانند برنامه هایی را اجرا کنند که به ارتقای آگاهی شهروندان و سلامت جامعه کمک کند.  
 

 نوشتن به خصوص در این شرایط کرونا چقدر می تواند به سر و سامان دادن افکار پریشان و رسیدن ما به آرامش روانی کمک کند؟  
ابتدا لازم است این را بگویم که نویسندگی بحث فراگیرتر و جامع تری نسبت به نوشتن روزانه و آماتوری دارد. یک نویسنده برای اینکه حرفی برای گفتن داشته باشد باید روی زمان و مکان زندگی، رویکردهای اجتماعی، ملی و مذهبی و تاریخ و فرهنگ جهان پیرامونش اشراف داشته باشد. اما همه می توانند آنچه را در ذهنشان می گذرد روی کاغذ بیاورند.

نوشتن تخلیه روانی و فکری ایجاد می کند و باعث آرامش ذهنی می شود. در واقع با نوشتن ذهنمان را تخلیه و فرصت پیدا می کنیم بتوانیم مسائل دیگر را تحلیل کنیم. اگر یک مادر این کار را انجام دهد می تواند به حفظ سلامت خود و خانواده اش کمک کند. وقتی مادر خانواده به سلامت روانی رسیده باشد، کل خانواده از آرامش او تغذیه می کنند. ضمن اینکه خود او نیز احساس مفید بودن هم دارد.  
 

محیط پیرامون ما چقدر در نوشتن تأثیر دارد و اصولاً حال و هوای فصل ها به خصوص پاییز می تواند الهام بخش ما در نوشتن باشد؟  
 رنگ ها و فصل ها انتقال معانی زیادی دارند. طبیعت و محیط پیرامون، ما را به معرفت و خودشناسی و خداشناسی می رساند. جوانه زدن، طی کردن مسیر و ریزش برگ ها، سبز شدن و طلایی شدن آنها در هر فصلی روی ما و احساسات ما تأثیر دارد. به عنوان مثال نوشتن و خواندن یک متن واحد در پاییز با بهار فرق می کند. چون حسی که ما از طبیعت می گیریم در این دو فصل متفاوت است. این حس برانگیزی فصل ها احساسات ما را تغییر می دهد.

پاییز فصل خوبی برای درون نگری است و آدم ها ناخودآگاه حس در آغوش کشیدن خودشان را دارند. پاییز زمان خوبی برای نوشتن است. الان که به دلیل شرایط کرونا مجبوریم کمتر از خانه بیرون برویم فرصت بیشتری داریم و می توانیم از این فرصت ها برای نوشتن استفاده کنیم. خاطره نویسی هم یکی از روش های شیرین و کاربردی است. اتفاقات و تجربیات خود را با نوشتن ماندگار می کنیم و از طرفی به آرامش ذهنی و روانی می رسیم و حالمان بهتر می شود.  

  • بوفه کاغذی 

پاییـز؛ فصل بهتر دیدن

«بوفه کاغذی» جدیدترین اثر میترا اصانلو به تازگی وارد بازار نشر شده است. او این کتاب را به صورت تقویمی و تمرینی برای ۸ ماه تحصیلی دانش آموزان طراحی کرده.

برنامه های ارائه شده در این بوفه کاغذی در قالب صبحانه فکری، عصرانه هنری و شام حکیمانه طراحی شده است و دانش آموزان می توانند از اول مهر ماه تا ۳۱ اردیبهشت هر روز، یکی از این برنامه ها را مطالعه و تمرین کنند. اصانلو می گوید: «در صبحانه فکری به دانش آموزان آموزش می دهیم که با نگاهی عمیق تر به پیرامون خود بنگرند. در عصرانه های هنری یک خط شعر یا داستان را کامل می کنند یا با چند شخصیت داستان فیلمی را می نویسند و برای آن فیلم نامی انتخاب می کنند و در شام حکیمانه دانش آموزان با سخن بزرگان و ضرب المثل های ایرانی آشنا می شوند.»

این کتاب در چند مدرسه تهران و مشهد توزیع شده و دانش آموزان طبق تقویم روزانه تمرین های عملی و فکری را انجام می دهند و نتیجه را روی کاغذ می آورند. به گفته اصانلو این کتاب قدرت خلاقیت و تخیل دانش آموزان را به طور چشمگیری بالا می برد.

منبع : همشهری آنلاین

اخبار گوناگون در برخط نیوز