در حالی که بایدن بر چین متمرکز است، پوتین به اهداف دیگر می اندیشد
سرویس بین الملل - «جو بایدن» رئیس‌جمهوری آمریکا در حالی ۱۰ ماه قبل وارد کاخ سفید شد که دو اولویت اصلی را برای سیاست خارجی کشورش تعیین کرد. او می‌خواست اتحادهایی را که رئیس‌جمهوری قبلی به هم زد بازسازی و بر رقابت آمریکا با چین تمرکز کند.

به گزارش سرویس بین الملل برخط نیوز به نقل از ایسنا - «دویل مک مانوس»، ستون نویس لس آنجلس تایمز در مقاله ای نوشت: «تاریخ و ابرقدرت های دیگر، همواره در راستای همکاری با طرح های بزرگ روسای جمهوری آمریکا عمل نمی کنند.

در حال حاضر خطرناک ترین بحران بین المللی نه از جانب آسیا، بلکه از جانب یک دشمن سنتی تر، یعنی ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه نشات می گیرد.

در حالی که جو بایدن انتخاب دیگری جز مقابله با چالش پوتین ندارد، مخالفان جمهوری خواه او می توانند چنانچه از محروم کردن این رئیس جمهوری آمریکا از ابزارهای مورد نیازش برای انجام این کار دست بردارند، منافع آمریکا را به پیش ببرند.

پوتین به صراحت و مکررا بیان کرده است، هدفش بازگرداندن تسلط روسیه به سطح تسلط امپراتوری است که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ از دست رفت. همچنین یک هدف فوری او معکوس سازی روند گسترش ناتو به عنوان یک ائتلاف نظامی تحت رهبری آمریکا در سمت مرزهای غربی روسیه است.

پوتین چندین دارایی را تحت فرمانش دارد؛ اقتصادی به طور شگفت انگیز قوی همراه با درآمدهای نفتی فزاینده، کنترل بر بخش عمده ای از تامین گاز طبیعی اروپا و یک ارتش ماهر در بخش جنگ مخفی و برخوردار از بی رحمی متناسب با او.

در ماه های اخیر، او به کشورهای همسایه، از جمله لهستان و سه جمهوری کوچک منطقه بالتیک، که همگی از اعضای ناتو هستند، هشدار داده است یکپارچگی آنها در ائتلاف را اقدامی غیردوستانه می داند.

او از بلاروس، نزدیکترین متحدش، زمانی که دیکتاتور این کشور با بدبینی مهاجران مستاصل را از خاورمیانه به کشورش وارد کرد، آنها را با اتوبوس به مرز آنجا انتقال داد و خواستار پذیرش آنها به عنوان پناهجو از سوی لهستان شد، حمایت کرد.

پوتین در تهدیدآمیزترین اقدامش، بیش از ۹۰۰ هزار سرباز را به مرزهای اوکراین، از جمهوری های متعلق به شوروی که در سال ۲۰۱۴ آن را با هدف تصرف شبه جزیره کریمه مورد تعدی قرار داد، منتقل کرده است.

با بالا گرفتن خطر وقوع یک تهاجم تمام عیار، آمریکا و متحدانش در موضع پیشگیری از بحران قرار گرفته اند.

لوید جی. آستین، وزیر دفاع آمریکا اوایل ماه جاری میلادی، میزبان وزیر دفاع اوکراین در پنتاگون بود و چند کشتی مخصوص گارد ساحلی را به نیروی دریایی کی یف تحویل داد. مقامات انگلیسی اخیرا اعلام کردند که ۶۰۰ سرباز را برای اعزام به اوکراین تدارک دیده اند. امانوئل ماکرون، رئیس جمهوری فرانسه هم اعلام داشت، کشورش "از تمامیت ارضی اوکراین دفاع خواهد کرد."

اما همه آنها آشکارا از گفتن اینکه مایل به شرکت در جنگ به نفع اوکراین هستند، خودداری کرده اند زیرا چنین تمایلی ندارند.

پوتین اما متقابلا، همسویی کی یف با غرب را یک تهدید مستقیم تلقی می کند.

او اغلب گفته است که روس ها و اوکراینی ها "مردمی واحد" هستند و حتی اگر این دو کشور الحاق مجدد نیابند، باید شرکای نزدیک یکدیگر باشند.

و او همچنین از مدت ها پیش هشدار داده که عضویت اوکراین در ناتو یک "خط قرمز" است. (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو، به اوکراین گفته است می تواند برای عضویت در آن درخواست دهد، اما با ظرافت جلوی آغاز روند رسمی این عضویت را گرفته است.)

پوتین در ماه های اخیر حلقه خط قرمز خود را تنگ تر کرده است. اوایل ماه جاری میلادی او پیشنهاد کرد هرگونه حضور ناتو در اوکراین، از جمله با هدف کمک نظامی و آموزش، ممکن است به مثابه عبور از این خط قرمز باشد.

از نظر پوتین، مشاوران و تجهیزات وابسته به ناتو دارند به تدریج اوکراین را به یک کشور تابعه این ائتلاف غربی تبدیل می کنند. او کاملاً اشتباه نمی کند.

کارشناسان حوزه روسیه بر این باورند که او احتمالاً نمی خواهد به کل اوکراین حمله کند. چنین اقدامی از نظر نظامی، اقتصادی و دیپلماتیک پرهزینه خواهد بود. او تا آنجا که بخواهد نزدیک شدن این کشور به غرب را متوقف کند، عمل خواهد کرد.

فیونا هیل، یکی از مقامات شورای امنیت ملی دولت سابق دونالد ترامپ در آمریکا چند روز پیش به من گفت: پوتین نمی خواهد اوکراین هیچگونه تعاملی به هر نحو با ناتو داشته باشد. او می خواهد اوکراین کاملاً و به طرزی بی برگشت بی طرف باشد.

هیل اضافه کرد: او دارد ما را می آزماید. او منتظر است که ببیند هر طرف چطور واکنش نشان می دهد. در صورتی که واکنشی به میزان کافی قوی در کار باشد، او ممکن است عقب بنشیند. هر چه پاسخ ما ملایم تر باشد احتمال مداخله او بیشتر خواهد بود.

بنابراین آمریکا و متحدانش در تلاش هستند تا پوتین را از ورود پیدا کردن به جنگ بازدارند و هشدارهای علنی و پیام های خصوصی در مورد عواقب هرگونه تهاجم ارسال می کنند.

آنچه آنها بیش از همه به آن نیاز دارند، دستیابی به یک اتفاق نظر بر سر تحریم هایی خاص که در واکنش به وقوع اقدام نظامی روسیه اعمال خواهند کرد و علنی ساختن آن، است. اما آن دسته از کشورهای اروپایی که اقتصادشان بیشتر از ما (اقتصاد آمریکا) به مسکو وابسته است، تمایلی به متعهد شدن به آن ندارند.

هیل گفت: این آزمونی در قبال توانایی ما برای مشارکت در یک اقدام جمعی است.

دومین اقدام مفید هم این است که جو بایدن مذاکراتی برای بیرون آمدن از مشکل را پیشنهاد دهد. پوتین دوست دارد که به عنوان رهبر یک ابرقدرت او را جدی بگیرند.

رئیس جمهوری آمریکا نباید به خواسته های پوتین مبنی بر محدود کردن کمک های نظامی کشورهای غربی به کی یف تن در دهد، اما می تواند تصریح کند که این کمک ها صرفاً برای اهداف دفاعی هستند و معنایشان این نیست که اوکراین به عضویت در ناتو نزدیک تر خواهد شد.

یک اقدام دیگر هم به این شرح است؛ جمهوری خواهان سنا باید مخالفتشان با نامزدهای بایدن برای سفرای آمریکا را کنار بگذارند. آمریکا در لهستان، فرانسه یا آلمان هنوز سفیری ندارد زیرا سناتور تد کروز از ایالت تگزاس و سناتور جاش هاولی از ایالت میسوری اجازه تایید آنها را نداده اند. از زمانی که ترامپ در سال ۲۰۱۹ ماری یووانوویچ را برکنار کرد، آمریکا سفیری در اوکراین  نداشته است. مقامات می گویند که بایدن به دلیل مخالفت ها هنوز کسی را برای این پست معرفی نکرده است.

هیل گفت: اگر سفیر نداشته باشیم، نمی توانیم بر همتایانمان در شرایط بحرانی فشار بیاوریم. دیپلمات های رده پایین تر به اندازه یک سفیر قدرت ندارند.

در این مورد درسی کلی تر برای رئیس جمهوری آمریکا و دستیارانش وجود دارد؛ آمریکا هنوز تنها ابرقدرت برخوردار از منافع، نفوذ و متحدان در هر گوشه از جهان است. آنها این قدرت را ندارند که انتخاب کنند بحران بعدی کجا بروز یابد. یکی از آزمون ها برای یک ابرقدرت این است که رهبرانش بتوانند هم زمان راه بروند و آدامس بجوند.»

منبع : خبرگزاری ایسنا