ورود ایران به جنگ اوکراین، هم به نفع روسیه است، هم اسرائیل -  ترور سلیمانی بنام ترامپ تمام شد اما واقعا کار موساد است
سرویس بین الملل - کیومرث اشتریان عضوهیات علمی دانشکده علوم سیاسی دانشگاه تهران در شرق : روسیه در نگاهش به شرق می‌خواهد ببیند که کشورهایی که قرار است رهبری آنها را به‌عهده بگیرد، آیا هنوز حیله‌گر و ساده‌لوح‌اند؟

به گزارش سرویس بین الملل برخط نیوز به نقل از خبرآنلاین - *«آلکسی دروبینین» مسئول تدوین دکترین سیاست خارجی روسیه با توجه به تغییرات شرایط بین المللی و برهم خوردن نظم جهانی می گوید هنوز مشخص نیست چند کشور و چه کشورهایی به قطب های آتی تبدیل شوند اما «سازنده ترین و پایدارترین راه»، تشکیل مجموعه های سیاسی با تمدنی مشترک دور یک کشورِ رهبر مانند روسیه است.

*«سرگئی میخیف» دیگر تئوریسین حکومتی روسیه می گوید: گرایش به شرق مستلزم رویارویی با فضا، ذهنیت، رفتار و طرز فکر ناآشنای کشورهای شرقی است و روسیه باید کشف کند آیا حیله گری شرق همچنان از ویژگی های این کشورهاست یا آنها نیز در سال های اخیر دچار تحول شده اند. کشاندن پای ایران به «جنگ انحرافی اوکراین» هم زمان آزمونی برای عدم حیله گری ایران و تثبیت رهبری روسیه بر «کشورهای دوست» است.

* اسرائیل در دهه های اخیر روابط مستحکمی با روسیه و چین برقرار کرده است و از این روابط علیه ایران بهره می گیرد؛ هم در سوریه و آذربایجان و هم در شیخ نشینان. این رژیم تاکنون از درگیری مستقیم با ایران احتراز کرده است و مواجهه را از سویی با محاصره ایران و از سوی دیگر با روش جدیدی که «جنگ انحرافی» نام دارد، به انجام می رساند.

واردکردن ایران به منازعه اوکراین یک «جنگ انحرافی» و گونه ای دیگر از جنگ نیابتی است. اسرائیل برای این کار از سوارشدن بر علایق استراتژیک روسیه که در بالا به آن اشاره شد، بهره می برد، ازاین رو او نیز بسیار تمایل دارد که پای ایران را به جنگ اوکراین باز کند. این، یک جنگ انحرافی ست؛ اوکراین باتلاقی برای کشور است و می تواند مانند پرونده هسته ای پای ایران را به منازعه ای تاریخی، دامنه دار و جهانی باز کند که هیچ سودی از آن متصور نیست.

*بی تردید روسیه نیازی به پهپاد و ماهواره و موشک ایران ندارد. برای اسرائیل و روسیه ورود ایران به جنگ اوکراین بازی دو سر برد است. این مطالب چیزی نیست که از دیده ها پنهان باشد و نیاز به هوش بالایی برای درک آن وجود داشته باشد. پس حتما دلایل دیگری وجود دارد که گاهی «شوخی های سیاسی» در ایران جدی می شوند.

*کار به جایی رسیده است که در لایه های اقشار مذهبی در جامعه ایران مدح روسیه ترویج می شود و کاروانی طولانی از «اسکورت» رئیس جمهور روسیه در تهران به راه می افتد تا ابهت «پوتین روسی» به «توده»ها یادآوری شود. الحق که چنین روزهایی از برخی افراد موجه و روزنامه نگاران باسابقه انتظار نمی رفت که با کوله باری از تجربه سیاسی و عزت و آبرو، نه که سکوت کنند، بلکه توجیه گر چنین وضعیتی باشند که جنبش «توده نفتی»ها را به یادمان آورد.

*شما را چه شده است؟ به خود آیید! ایراد و انتقاد به برخی فعالان سیاسی در جناح مخالفتان ازآن رو بود که چشم و دل به سوی غرب داشتند. چطور می توانید نحوه استقبال و «زبان بدنِ» برخی مسئولان را در استقبال از پوتین بپذیرید؟ خوشبختانه صحنه آرایی نشستن رئیس جمهور روسیه مانند یک شخصیت درجه دوم در برابر رهبری متفاوت از این فضا بود.

*«دشمن انگاری» روسیه برای ما نه مفید است و نه واقعی اما سفیر روسیه نمی داند که انتشار تصویرش با مجسمه «گریبایدوف» و راه انداختن «کارناوالی» از خودروهای مقامات روسی در خیابان های تهران چهره روسیه را در میان ایرانیان مخدوش می کند و به روس هراسی دامن می زند؟ آیا این است «رویارویی با فضا، ذهنیت، رفتار و طرز فکر ناآشنا»ی ایرانیان؟

*انتشار آن تصویر و راه اندازی این «کارناوال» در خیابان های تهران تعمدی است و البته بر اساس تحلیلی غلط. تحلیل آنان این است که باید به این هراس دامن بزنند و به ایرانیان هشدار بدهند که «ضرب شست» روس ها را همواره باید جدی بگیرند.

*این طبیعی است که روابط ما با روسیه باید قوی و بر اساس منافع مشترک باشد. طبیعی است که روسیه در برخی مواضع با ما همراستاست و باید این همراستایی افزون شود. اما ارتباطات قوی با «هم پیمانی»، «اتحاد»، «پیروی»، «ائتلاف» و «...» ضرورتا یکی نیست. هریک از این مفاهیم وزن سیاسی-نظامی-امنیتی جداگانه ای دارند. زیاده روی در چنین رویکردی، با توجه به فقدان ظرفیت های لازم، حتی به رابطه با روسیه آسیب می زند. روسیه هرلحظه که اندک ضرری برای خود متصور شود، با شما همان خواهد کرد که آمریکا با هم پیمانانش می کند؛ بلکه عریان تر و بی پرده تر.

*همچنان که آمریکا نشان داده است که ارزشی برای پادوها و حتی شهروندان دوتابعیتی خود، از «بن نایف» (که رابط حکومت عربستان با سازمان سیا بود) گرفته تا «جمال خاشقچی» (شهروند آمریکایی-عربستانی)، قائل نیست، همین وضعیت به صورت عریان تری درباره روسیه مصداق دارد. ماهیت بی رحمانه اصل «تعقیب منافع ملی» در روابط بین الملل همین است.

*در زیر پوست روابط بین الملل این دست های امنیتی است که بازی اصلی را انجام می دهد. کشمکش، از سنخ رقابت سازمان های سه گانه امنیتی «موساد، سیا و دستگاه امنیتی روسیه» است. در کشورهای اطراف ما از روسیه تا پاکستان، آذربایجان، ترکمنستان و اعراب خلیج فارس، این رقابت امنیتی جریان دارد. متأسفانه حکومت تعیین می کنند، آدم می کشند، جنگ راه می اندازند و از حقوق انسان و صلح و دموکراسی و آزادی هم دم می زنند.

*همکاری دستگاه امنیتی اسرائیل و روسیه را دست کم نگیرید. اینان دیرزمانی است که دایرمدار تحولات منطقه هستند. اینکه یک جوان سی وچندساله منزوی در خاندان آل سعود به نام «بن سلمان» در رقابت با «بن نایف»، شاهزاده ای که رابط سازمان سیا با حکومت عربستان است، پیروز شده و به ولیعهدی قدرتمند تبدیل می شود، نشانگر آن است که این «جوان» پشتگرمی قوی تری از سازمان «سیا» دارد و آن هم «موساد» است. «موساد» برنده رقابت با «سیا» در به قدرت رسیدن بن سلمان بود. چون ظرفیت بن سلمان برای جنگ طلبی بیشتر است.

*این باور بیراه نیست که ترور شهید سلیمانی در ظاهر به دستور «ترامپ» اما در واقع با دخالت مستقیم «موساد» اتفاق افتاد. مرگ مرموز برخی افراد یا «افشاگری اقدامات به اصطلاح تروریستی ایران» درست هم زمان با توافق های احتمالی با اروپا یا آمریکا نیز به همین سان. بی تردید اگر شهید سلیمانی نبود، اینک بر روی نقشه خاورمیانه پرچم سیاه داعش را می دیدیم که سوریه، اردن، کویت، عراق و افغانستان را پوشانده بود. اینک دیگر ارتباطات اسرائیل، روسیه و بن سلمان در قالب مثلث بندی استراتژیک این سه نهایی می شود نه با واشنگتن. در این قاب و قالب، ورود ایران به منازعه اوکراین به نفع هر سه اینهاست.

منبع : خبرآنلاین

اخبار گوناگون در برخط